အထီးက်န္ – BurmeseHearts http://www.burmesehearts.com Online courses marketplace in Burmese language. Become a student, become a teacher, learn Thu, 29 Nov 2018 07:26:45 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.1.1 http://www.burmesehearts.com/wp-content/uploads/2015/09/cropped-SortingBurmeseNumbersA-32x32.png အထီးက်န္ – BurmeseHearts http://www.burmesehearts.com 32 32 အထီးက်န္မႈမွသည္ အားသာခ်က္သို႔ ေျပာင္းလဲျခင္း http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%91%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%99%e1%82%88%e1%80%99%e1%80%bd%e1%80%9e%e1%80%8a%e1%80%b9-%e1%80%a1%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%81%e1%80%ba/ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%91%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%99%e1%82%88%e1%80%99%e1%80%bd%e1%80%9e%e1%80%8a%e1%80%b9-%e1%80%a1%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%81%e1%80%ba/#respond Thu, 29 Nov 2018 07:21:01 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=74788 ဘာေၾကာင့္ အထီးက်န္ခံစားရၾကသလဲ။ အ႐ိုးရွင္းဆံုးအေျဖက တစ္ဦးတည္း အေဖာ္မဲ့ေနသလို ခံစားရမႈမွာ ထြက္ေပါက္ရွာမေတြ႔ ျဖစ္ေနလို႔ အထီးက်န္တယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဖာ္ အရမ္းလိုအပ္လာတယ္။ ေျဖသိမ့္ေပးမယ့္သူကို ေတာင့္တတယ္။ အနားရွိေစခ်င္သူေတြကို တမ္းတတယ္။ စိတ္ေပ်ာ္ရာ ေပ်ာ္ေၾကာင္းေတြ ေလၽွာက္လုပ္ၾကတယ္။ ဒီအထီးက်န္ခံစားမႈကို ခဏပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ လံုးဝေပ်ာက္သြားေအာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳးစားေမ့ေဖ်ာက္တတ္ၾကတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား တစ္ဦးတည္း ျဖစ္ေနသလိုလို ၊ ဘက္ပဲ့ေနသလိုလို ခံစားရခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းမယ့္ တခုခုကိုမ်ား အစားထိုးလုပ္ကိုင္ေနလိုက္မယ္ဆို ငါအထီးက်န္ေနတယ္လို႔ ေတြးဖို႔ အခ်ိန္မရေတာ့ဘူး။ ငါဘယ္လိုအထီးက်န္ခံစားၿပီး ဝမ္းနည္းေနရတယ္လို႔ မခံစားျဖစ္ခဲ့ရင္ အထီးက်န္တယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ ကိုယ့္အတြက္ျဖစ္မလာေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူမွလည္း ကိုယ့္အနားမရွိ ၊ ဘာမွလည္း လုပ္စရာမရွိဘူးဆိုၿပီး ပ်င္းရိေနတာ ၊ အထီးက်န္ခံစားေနတာမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ (၅)ႏွစ္သမီးေလးက ေက်ာင္းကအျပန္တေန႔မွာ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ တြဲရတဲ့ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုတြဲမယ့္သူမရွိဘူး။ သူသိပ္အထီးက်န္ခံစားရတယ္လို႔ ေျပာလာခဲ့တယ္။ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး […]]]>

ဘာေၾကာင့္ အထီးက်န္ခံစားရၾကသလဲ။ အ႐ိုးရွင္းဆံုးအေျဖက တစ္ဦးတည္း အေဖာ္မဲ့ေနသလို ခံစားရမႈမွာ ထြက္ေပါက္ရွာမေတြ႔ ျဖစ္ေနလို႔ အထီးက်န္တယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဖာ္ အရမ္းလိုအပ္လာတယ္။ ေျဖသိမ့္ေပးမယ့္သူကို ေတာင့္တတယ္။ အနားရွိေစခ်င္သူေတြကို တမ္းတတယ္။ စိတ္ေပ်ာ္ရာ ေပ်ာ္ေၾကာင္းေတြ ေလၽွာက္လုပ္ၾကတယ္။ ဒီအထီးက်န္ခံစားမႈကို ခဏပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ လံုးဝေပ်ာက္သြားေအာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳးစားေမ့ေဖ်ာက္တတ္ၾကတယ္။

တကယ္လို႔မ်ား တစ္ဦးတည္း ျဖစ္ေနသလိုလို ၊ ဘက္ပဲ့ေနသလိုလို ခံစားရခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းမယ့္ တခုခုကိုမ်ား အစားထိုးလုပ္ကိုင္ေနလိုက္မယ္ဆို ငါအထီးက်န္ေနတယ္လို႔ ေတြးဖို႔ အခ်ိန္မရေတာ့ဘူး။ ငါဘယ္လိုအထီးက်န္ခံစားၿပီး ဝမ္းနည္းေနရတယ္လို႔ မခံစားျဖစ္ခဲ့ရင္ အထီးက်န္တယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ ကိုယ့္အတြက္ျဖစ္မလာေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူမွလည္း ကိုယ့္အနားမရွိ ၊ ဘာမွလည္း လုပ္စရာမရွိဘူးဆိုၿပီး ပ်င္းရိေနတာ ၊ အထီးက်န္ခံစားေနတာမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ကၽြန္မရဲ႕ (၅)ႏွစ္သမီးေလးက ေက်ာင္းကအျပန္တေန႔မွာ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ တြဲရတဲ့ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုတြဲမယ့္သူမရွိဘူး။ သူသိပ္အထီးက်န္ခံစားရတယ္လို႔ ေျပာလာခဲ့တယ္။ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး ႏွစ္ႀကိမ္ကေန သံုးႀကိမ္ေလာက္ျဖစ္လာေတာ့ သူ႔ကိုနားလည္ေအာင္ ေျပာျပဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီလို႔ ကၽြန္မဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ကၽြန္မ လသားေလးအရြယ္မေရာက္တေရာက္မွာ အဆုတ္ထဲေရဝင္လို႔ဆိုၿပီး အေတာ္ကုခဲ့ရတယ္လို႔ မိသားစုဝင္ေတြက ေျပာၾကတယ္။ အဲဒီကုသမႈ အကင္းေသလား ၊ မေသလား ကၽြန္မလည္း ေဆးေလာကသားမဟုတ္ေတာ့ နားမလည္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မဟာ အသက္(၁၀)ႏွစ္ေလာက္အထိ အၿမဲလို တေရွာင္ေရွာင္ဖ်ားနာေနတာ အေႏြးထည္ ကင္းကင္းလြတ္တဲ့ရက္ဆိုတာရွားတယ္။ ေခ်ာင္းမဆိုးတဲ့ရက္ဆိုတာလည္းရွားတယ္။ ႏွာမစီးတဲ့ရက္ဆိုတာလည္းရွားတယ္။ ေႏြေခါင္ေခါင္ ဖ်ားတာယူမလား ။ မိုးေအးလို႔ဖ်ားတာယူမလား ။ ေဆာင္းတြင္းမို႔ဖ်ားတာယူမလား။ ေလစိမ္းတိုက္လို႔ဖ်ားတာယူမလား ။

အိမ္မွာေနလည္းဖ်ား ၊ ခရီးထြက္လည္းဖ်ား ၊ တံတားေပၚက ျမစ္ေတြေခ်ာင္းေတြျဖတ္လည္းဖ်ား ၊ ပင္လယ္ေလခံလည္းဖ်ား ၊ အပူအေအး မမၽွလည္းဖ်ား ၊ နာက္ဆံုး ရာသီဥတုအေျပာင္းအလဲ မိုးေလဝသမၾကည့္နဲ႔ ကၽြန္မသာၾကည့္လို႔ လူႀကီးေတြ ေနာက္ၾကတဲ့အထိ က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့ ခႏၶာကိုယ္က အၿမဲလိုလို ဖ်ားနာေနေတာ့တာပဲ။ ျခင္ကိုက္တာကေနအစ ကိုယ္လက္ဖူးေယာင္တာအဆံုး ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဖ်ားဖို႔ ၊ အိပ္ရာထဲလဲဖို႔ပဲ တာဆူေနခဲ့တဲ့ကၽြန္မ တခါဖ်ားရင္ အနည္းဆံုးတပတ္ နလန္မထူျပန္ဘူး။

ဒီလို လူမမာကေလးဘဝမွာ အဖ်ားေတြနဲ႔ပဲ အေဖာ္ျပဳခဲ့ရေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေျပးလႊားကစားရတာမ်ိဳးရွားတယ္။ လူကအဖ်ားရွိန္ နဲ႔ ကိုယ္ခံးအားနည္းလို႔ ၊ ႏွလံုးအားနည္းၿပီး အေမာမခံႏိုင္လို႔ စတာေတြနဲ႔ ကစားတိုင္း ကိုယ္က ပစားေပးအဆင့္ပဲဝင္ရတယ္။

မေျပးႏိုင္တဲ့ကိုယ့္ကို ဘယ္သူမွ လိုက္ဖမ္းမယ့္သူလည္းမရွိ ၊ ကိုယ္လိုက္ဖမ္းလွည့္ဆိုျပန္ရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြေလာက္ မေျပးႏိုင္တဲ့ကိုယ္ဟာ ဘယ္သူ႔မွ ဖမ္းမမိဘဲ ကစားပြဲဟာ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ကို ေျပးခ်င္ေျပး ၊ မေျပးခ်င္ေနဆိုၿပီး ပစားေပးထားခဲ့တာ။ ဒီတာ့ ကိုယ္ဝင္ကစားခြင့္ရသည့္တိုင္ ကစားပြဲတိုင္းမွာ လိုက္ဖမ္းမယ့္သူမရွိတဲ့ကိုယ္ဟာ သူတို႔ကသပ္သပ္ ကိုယ္သပ္သပ္လို ခံစားေနရၿပီး ေဘးကေနပဲ တျခားသူေတြကစားတာ ထိုင္ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့တယ္။

ေနမေကာင္းတိုင္း အိပ္ယာထဲကမထႏိုင္လို႔ ေက်ာင္းပ်က္ ၊ အတန္းမမွန္ေတာ့ စာမရ ၊ စာမရတဲ့လူမမာကို အဖက္မလုပ္ၾကတဲ့ ဒီစာသင္ခန္းထဲမွာ ကၽြန္မအေတာ္ အထီးက်န္ခံစားခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီ အထီးက်န္မႈဆိုတဲ့အရာကို ဘယ္သူ႔တိုက္တြန္းအႀကံေပးမႈေတြမွ မရခဲ့ဘဲ ကၽြန္မတြန္းလွန္ခဲ့ပံုကို သမီးေလးကို ျပန္ေျပာျပျဖစ္ခဲ့တယ္။

အထီးက်န္တယ္လို႔ ကၽြန္မခံစားရတိုင္း ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြကို ကၽြန္မ အစကေန ျပန္လွန္ၾကည့္တယ္။ တမ်က္ႏွာၿပီးတမ်က္ႏွာ နားလည္သထက္ နားလည္ေအာင္ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ဖတ္တယ္။ ေလ့က်င့္တယ္။ က်က္မွတ္တယ္။ ေနမေကာင္းရင္ အိပ္ယာထဲမွာေပါ့။ ေက်ာင္းမုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို အတန္းထဲမွာေပါ့။

သူမ်ားေတြ အနားယူခ်ိန္ ၊ ကစားခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မက အထီးက်န္မႈကို တိုက္ဖ်က္ၿပီး စာေတြ ပိုလုပ္ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းစာေတြ အကုန္ညက္ေတာ့ ျပင္ပဗဟုသုတရစရာစာအုပ္ေတြကို အေဖ့စာအုပ္စင္ေတြထဲက ရွာယူဖတ္မွတ္ျဖစ္ျပန္ေရာ။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မဟာ ဗဟုသုတ အေတာ္စံုလာခဲ့တယ္။ ဗဟုသုတဆံုေတာ့ ကိုယ္နဲ႔မတည့္တာေတြကဘာ ၊ ဘာကိုေရွာင္လို႔ ဘာကိုေဆာင္ရမလဲ ၊ က်န္းမာေအာင္ ဘယ္လိုေနထိုင္စားေသာက္ရမလဲစတာေတြကို ဖတ္မိသိရွိလာတယ္။ အဲဒီအတိုင္းေနထိုင္စားေသာက္ေတာ့ ပိုက်န္းမာလာတယ္။ က်န္းမာလာတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အတန္းထဲ အဆင့္ (၁)၊ (၂) ၊ အနိမ့္ဆံုး(၃)ေနရာ အၿမဲရပ္တည္ေနႏိုင္ခဲ့တယ္။

အရင္က ေက်ာင္းမမွန္ ၊ စာမရတဲ့လူမမာကို အဖက္မလုပ္တဲ့ အတန္းေဖာ္ေတြ ဒီသခ်ၤာအပုဒ္ကို ဘယ္လိုတြက္သလဲလာေမးၾကတယ္ ၊ ဒီအဂၤလိပ္စာေမးခြန္းအေျဖမွန္ ဘယ္လိုလဲ လာေမးၾကတယ္။ ဒါနားမလည္လို႔ ၊ ဟိုဟာနားမလည္လို႔ လာေမးသမၽွ ကၽြန္မဒိုင္ခံ ေျဖေပးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားလာတယ္။ ေနမေကာင္းလို႔ ေက်ာင္းမလာျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အိမ္ကိုသြား ေက်ာင္းမွာသင္တဲ့စာေတြကို သူ႔စာအုပ္ထဲကူးေပးဖို႔ အိမ္ယူလာ ၊ ေနာက္တေန႔ ေက်ာင္းမွာ ျပန္ရွင္းျပနဲ႔ ကၽြန္မမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလာတယ္။ ဗဟုသုတစံုေတာ့ English Essay နဲ႔ ျမန္မာစာစီစာကံုးေတြဆို မက်က္ ၊ မမွတ္ရဘဲ လက္တန္းစပ္စိုၿပီး အကိုးအကားေတြပါသံုးလို႔ ေရးႏိုင္လာတာ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘဝကတည္းကပဲ။

ဒီအေၾကာင္းကို သမီးကိုေျပာျပၿပီး သမီးဟာ တခါတရံမွ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္သလို ခံစာရတာျဖစ္ၿပီး ဘယ္သူမွ သမီးကို တမင္ဖယ္ခ်န္ထားခဲ့တာမ်ိဳးမဟုတ္ေၾကာင္း ၊ အေမ့လို အပယ္ခံ လူမမာဘဝကေနေတာင္ ထူးခၽြန္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားႀကီး ခ်စ္ခင္အားကိုးမႈခံရေအာင္ ဘယ္လိုႀကိဳးစားေနခဲ့ရတယ္ဆိုတာမ်ိဳးကို ရွင္းျပခဲ့ေတာ့ သမီးေလး နားလည္သြားတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕စကားအဆံုးမွာ သူဟာ ပ်င္းေနသလိုခံစားရရင္ တစ္ေယာက္တည္းေနေပ်ာ္တတ္ေအာင္နဲ႔ အထီးက်န္သလိုခံစားေနရခ်ိန္မွာ ေလ့လာအားထုတ္မႈ ပိုလုပ္မယ္လို႔ ေျပာလာတယ္။

စိတ္ခံစားမႈေတြကို စိတ္စြမ္းအားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္ႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ။

အဆိုးဆံုးဆိုတဲ့ အေျခအေနေတြထဲကမွ အေကာင္းဆံုးေတြျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့သူဟာ ဘယ္လိုအေျခအေနဆိုးကိုမွ ေၾကာက္မေနေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ဟာ မွန္ကန္တဲ့ထြက္ေပါက္ဆိုတာကို ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာမဆို ရွာေဖြလုပ္ကိုင္တတ္ၾကလို႔ျဖစ္တယ္။

အထီးက်န္တယ္ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔  အားငယ္စိတ္ေတြဝင္ၿပီး ခံစားရတာလည္း ကိုယ္ပါပဲ။ ဒီခံစားမႈကို တြန္းလွန္ၿပီး တိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏိုင္တာလည္း ကိုယ္ပါပဲ။

မိမိအတြက္ ကိုယ္ကသာ အရွင္သခင္ ၊ ကိုယ္ကသာ အဓိက ႀကိဳးကိုင္ႏိုင္သူျဖစ္ၿပီး မိမိစိတ္ကို တကယ္ခိုင္းေစေနတာ မိမိပါပဲလို႔ နားလည္သြားတဲ့တေန႔ တေယာက္တည္းလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ရပ္တည္ေနထိုင္ႏိုင္ပါတယ္။ အေဖာ္မဲ့မွာလည္းမေၾကာက္ အထီးက်န္မွာလည္း မမႈေတာ့ဘူးေပါ့။ ဘယ္အေျခအေနမွာမဆို ေဒါင္က်က် ျပားက်က် ႐ုန္းကန္ေနထိုင္သြားႏိုင္ၿပီေလ။ အဓိက က စိတ္ပါပဲ။

ရတု (Burmesehearts.com)

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%91%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%99%e1%82%88%e1%80%99%e1%80%bd%e1%80%9e%e1%80%8a%e1%80%b9-%e1%80%a1%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%81%e1%80%ba/feed/ 0
႐ိုးစင္းေသာ ကေလးတို႔၏ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ http://www.burmesehearts.com/%e1%82%90%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%b8%e1%80%85%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%b1%e1%80%9e%e1%80%ac-%e1%80%80%e1%80%b1%e1%80%9c%e1%80%b8%e1%80%90%e1%80%ad%e1%80%af%e1%82%94%e1%81%8f%e1%80%b1%e1%80%95/ http://www.burmesehearts.com/%e1%82%90%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%b8%e1%80%85%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%b1%e1%80%9e%e1%80%ac-%e1%80%80%e1%80%b1%e1%80%9c%e1%80%b8%e1%80%90%e1%80%ad%e1%80%af%e1%82%94%e1%81%8f%e1%80%b1%e1%80%95/#respond Sat, 18 Feb 2017 11:43:10 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=73893

ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာ လူႀကီးေတြလိုမဟုတ္ဘဲ ႐ိုးစင္းလြန္းလွပါတယ္။ ေမြးကင္းစကေန ေတာ္ေတာ္ေလးအရြယ္ေလာက္တဲ့အထိ သူတို႔ အလိုလားဆံုးက သူခ်စ္ခင္တြယ္တာသူေတြရဲ႕ အခ်ိန္ေပးဂ႐ုစိုက္မႈျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးကို အခ်ိန္ေပးလိုက္တာနဲ႔အမၽွ သူ႔ကို ပိုနားလည္လာတယ္။ ဒီနားလည္မႈေတြထဲမွာ သူ႔လိုအပ္မႈ ၊ သူ႔ဆႏၵ ၊ သူ႔အႀကိဳက္ေတြအျပင္ သူ႔အားသာခ်က္နဲ႔ သူ႔အားနည္းခ်က္ေတြကိုပါ သိနားလည္လာတာပါ။

ႏွစ္ႏွစ္ ၊ သံုးႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြေလာက္ပဲ အခ်ိန္ေပးေစာင့္ၾကည့္ရတာလို႔  လူႀကီးမိဘေတြ အမ်ားစုက ထင္ေနၾကတယ္။ ကိုယ္က ကေလးကို အခ်ိန္ေပးတာေတြ ေလ်ာ႔လာေလေလ ကေလးနဲ႔ ကိုယ့္အၾကား ေႏြးေထြးမႈ ေလ်ာ႔နည္းလာေလေလလို႔ မွတ္ရမွာပါ။ ကိုယ္ကအခ်ိန္မေပးေလေလ ကေလးေတြနဲ႔ ကိုယ္ေတြဟာ အေနေဝးလာေလေလ။ ဒီေတာ့ ကေလးနဲ႔ကိုယ့္ရဲ႕ဆက္ဆံေရးဟာ စိမ္းလာေလေလ ျဖစ္လာမွာေပ့ါ။ ဒါဟာေကာင္းတဲ့လကၡဏာမဟုတ္ပါဘူး။

သံုးႏွစ္အထက္ ကေလးငယ္ေတြဟာ သံုးႏွစ္ေအာက္ ကေလးငယ္ေတြထက္ ပိုသိတတ္လာတာမွန္ပါတယ္။ ဒီလိုသိတတ္လာေတာ့ အရြယ္ေလးရလာတာနဲ႔အမၽွ ကေလးကို ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့ လူႀကီးမိဘဟာ ဟိုးအေသးေလးကအစ လိုက္လုပ္ေပးစရာမလိုေတာ့လို႔ လက္လြတ္လာတဲ့အရြယ္လို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာၾကမွာပါ။

သံုးႏွစ္အထက္ ကေလးႀကီးေတြဟာ ပိုသိတတ္လာတာနဲ႔အမၽွ သူတို႔ရဲ႕ဆႏၵေတြဟာလည္း မ်ားသထက္မ်ားလာပါတယ္။ ကေလးေတြကို အခ်ိန္ေပးတာ နည္းလာတဲ့လူႀကီးမိဘေတြ ၊ ကေလးေတြကို သူ႔ဘာသူ ထိန္းလာႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး အေနေဝးလာတဲ့ မိဘေတြဟာ ကေလးေတြ တျဖည္းျဖည္း ႀကီးလာေလေလ ၊ အရြယ္ကေလးရလာေလေလ သူတို႔  ဘာကို ဆႏၵရွိလို႕ ဘာေတြလိုအပ္ေနတယ္ ၊ ဘာေတြ ေတာင့္တေနတယ္ ၊ ဘာေတြျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ တကယ္လိုတယ္ဆိုတာ သတိထားမိဖို႔ ၊ သိရွိလာႏိုင္ဖို႔ ခက္လာပါတယ္။

ကေလးေတြနဲ႔ အေနေဝးေတာ့ ဆက္ဆံေရးလည္း ေအးလာတာနဲ႔အမၽွ ကေလးဘက္က ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုမႈေတြလည္း မရွိသေလာက္ နည္းလာပါတယ္။ ဒီလိုဆက္ဆံေရးရွိေနတဲ့ ကေလးႀကီးေတြနဲ႔ မိဘေတြဟာ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး နားလည္မႈေတြ လြဲလာတာမ်ိဳ း ၊ အထင္အျမင္ေတြ လြဲလာတာမ်ိဳ းေတြ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္လာတာမ်ားေလေလ ကေလးနဲ႔လူႀကီးမိဘအၾကား ဆက္ဆံေရးေတြ ပ်က္လာတတ္ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အသိသာဆံုးလဲဆို ကေလး လူပ်ိဳေပါက္ ၊ အပ်ိဳေပါက္ ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ပိုသိသာလာပါတယ္။

မိဘနဲ႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ဆက္ဆံေရးမရွိတဲ့ ကေလးေတြဟာ မိဘမျဖစ္ေစခ်င္တာကို ေရြးလုပ္ ၊ ရြဲ႕လုပ္ေလ့ရွိၾကတယ္။ အိမ္နဲ႔အဆင္မေျပတဲ့ ကေလးေတြဟာ အတတ္ေကာင္းေတြကို အရြယ္မတိုင္ခင္ ခပ္ေစာေစာ စမ္းရာက အရြယ္မတိုင္ခင္ ရည္းစားသနာကိစၥေတြလည္း ပါလာတတ္တယ္။ ေႁမြကို ေခါင္းကေန ဘယ္လိုဖမ္းရမယ္ဆိုတာ နားမလည္ဘဲ အၿမီးကေနကိုင္ၿပီး ေႁမြနဲ႔ကစားတဲ့သူလို တာဝန္ဆိုတာ မသိတတ္ေသးခင္ ခ်စ္ႀကိဳက္သူနဲ႔ နယ္လြန္သြားတဲ့အခါ မျဖစ္သင့္တာေတြ ျဖစ္တတ္တာေပါ့။

သံုးႏွစ္ေအာက္ ကေလးငယ္ေတြကို အခ်ိန္ေပးလို႔ အေသးစိတ္ကအစ ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို႔လိုသလို သံုးႏွစ္အထက္ တျဖည္းျဖည္း သိတတ္နားလည္လာတဲ့ ကေလးေတြကိုလည္း အခ်ိန္ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ သူတို႔ဟာ သိတတ္လာတာနဲ႔အမၽွ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵနဲ႔ လိုခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြ မ်ားလာပါၿပီ။

ဆႏၵသာရွိၿပီး ျဖစ္ေအာင္ ၊ ရေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ဒီအရြယ္ေလးေတြဟာ အလိုမက်စိတ္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ အလိုမက်တာမ်ားေလေလ အလိုမက်စိတ္ေတြ ကိန္းေအာင္းေလေလမို႔ သူတို႔မွာ ျဖစ္ခ်င္တာ ၊ ရလိုတာေလးေတြ ရွိေနတာကို သူတို႔မေျပာခင္ သတိထားမိဖို႔ ၊ သင့္ေတာ္ရာကို လိုက္ေလ်ာေပးဖို႔ေတြလည္း လိုပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဆႏၵေတြဟာ ႐ိုးစင္းတာမ်ားပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ႐ိုး႐ိုးေတြးတာမို႔ သူတို႔ျဖစ္ခ်င္တာ ၊ ရလိုတာေတြဟာလည္း ႐ိုးစင္းေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာလည္း ႐ိုးစင္းလွပါတယ္။ သူတို႔ကို တကယ္ပဲ ေပ်ာ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြ လူႀကီးမိဘမွာ ရွိေနတယ္ဆို သူတို႔ကို အခ်ိန္ေပး႐ံုပါ။ သူတို႔ကို အခ်ိန္ေပးၿပီး စကားေျပာေဆြးေႏြးမယ္။ ကစားမယ္။ သူတို႔ကို အေဖာ္လုပ္ေပးမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကအခ်ိန္ေပး ၊ ဂ႐ုစိုက္ေပးတာမို႔ သူတို႔ဟာ ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာကို ခံစားရၿပီး သူတို႔ဘဝကို ေက်နပ္ေပ်ာ္႐ႊင္လာပါတယ္။

လူႀကီးေတြးနဲ႔ ကေလးေတြးဟာ ျခားနားလွပါတယ္။ လိုခ်င္တာေတြနဲ႔ ပကာသနေတြ ေရာေထြးလာတဲ့ လူႀကီးမိဘဟာ ကေလးကို လိုေလေသးမရွိ ပံ့ပိုးေပးလိုက္တာ ၊ ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္တာေတြဟာ ကေလးကို ေပ်ာ္႐ႊင္ေစလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ေနတယ္။ မေတာင့္မတ ၊ မေၾကာင့္မၾက မေတာင္းပဲလိုေလေသးမရွိ ရေနတဲ့ ကေလးဟာ ဘာအပူအပင္မွမရွိ ေပ်ာ္စရာအတိလို႔ ထင္ေနမယ္ဆို မွားပါတယ္။

ကစားစရာေတြပံုၿပီး ကစားေဖာ္မရွိတဲ့ ကေလးရဲ႕ အေဖာ္မဲ့မႈ ၊ သူခ်စ္တဲ့သူေတြ သူ႔ကိုအခ်ိန္မေပးႏိုင္တာကို နားမလည္ႏိုင္ဘဲ လက္ခံေပးေနရတဲ့ အေျခအေနမွာ သူ႔အထီးက်န္မႈကို သူကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ဘူးေလ။ ကေလးကို တကယ္အခ်ိန္ေပးတဲ့ မိဘေတြက်ေတာ့ ဘာမွ ဝယ္မေပးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြမွာေတာင္ ပါးစပ္ထဲရွိရာပံုျပင္ေတြ ေျပာျပ ၊ ပူစီေဖာင္းေတြ ပူေဖာင္းေတြ ၊ စကၠဴ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ စကၠဴေလွေလးေတြဟာလည္း ကေလးေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္ပါတယ္။

ေပ်ာ္႐ႊင္မႈထက္ပိုတဲ့အခါ ကေလးဟာ သူ႔ဘဝသူ ေက်နပ္ေနတာပါ။ ဒီလို သူ႔ကို အခ်ိန္ေပးတဲ့သူ ၊ သူ႔ဆႏၵကို နားလည္ေပးတဲ့သူ ၊ သူ႔ကို စိတ္ေက်နပ္ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြ ရရွိဖို႔အေလးထားတဲ့ ဒီလိုမိသားစုထဲမွာ လူျဖစ္လာရတာ စတဲ့ အေျခအေနေတြအေပၚ ေက်နပ္ၿပီးသူ႔ဘဝကိုသူ ေက်နပ္ေနတာပါ။

တခါတေလ ကိုယ္က လိုေလေသးမရွိထားေပမယ့္ ကိုယ့္သားသမီးဟာ ဘာကို ကန္႔လန္႔တိုက္ေနမွန္းမသိ မေက်မနပ္နဲ႔ ဂ်စ္တစ္တစ္ကေလး ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေသခ်ာတယ္ ကိုယ္နဲ႔ ကေလးရဲ႕ ဆက္ဆံေတြဟာ ေႏြးေထြးမႈေတြ ျဖည့္တင္းေပးဖို႔ လိုေနခဲ့တာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

မေက်မနပ္စိတ္ေတြနဲ႔ ႀကီးျပင္းရမယ္ဆို ဘယ္လိုအေျခအေနမွာမဆို မႀကိဳက္တဲ့အရာေတြကို ဦးစားေပးေတြးေတာ့မွာေပါ့။ ဒီလိုဆို စိတ္မေက်နပ္မႈေတြေၾကာင့္ ရခဲလွတဲ့လူ႔ဘဝမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြနဲ႔ စိမ္းသက္ေနႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ေပ်ာ္မွ လူေပ်ာ္တာပါ။

ရတု (Burmesehearts.com)

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%82%90%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%b8%e1%80%85%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%b1%e1%80%9e%e1%80%ac-%e1%80%80%e1%80%b1%e1%80%9c%e1%80%b8%e1%80%90%e1%80%ad%e1%80%af%e1%82%94%e1%81%8f%e1%80%b1%e1%80%95/feed/ 0
႐ုပ္ဝတၳဳေတြက အထီးက်န္စိတ္ကို အေဖာ္မျပဳတဲ့အခါ http://www.burmesehearts.com/%e1%82%90%e1%80%af%e1%80%95%e1%80%b9%e1%80%9d%e1%80%90%e1%81%b3%e1%80%b3%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%bc%e1%80%80-%e1%80%a1%e1%80%91%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%85%e1%80%ad/ http://www.burmesehearts.com/%e1%82%90%e1%80%af%e1%80%95%e1%80%b9%e1%80%9d%e1%80%90%e1%81%b3%e1%80%b3%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%bc%e1%80%80-%e1%80%a1%e1%80%91%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%85%e1%80%ad/#respond Mon, 28 Dec 2015 12:17:08 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=25604

ကစားစရာေတြမ်ိဳးစံုေအာင္ ဝယ္ေပးထားေပမယ့္ အေရးတယူ ဂ႐ုစိုက္ျခင္းမခံရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြဟာ အထီးက်န္မႈ ခံစားေနရသူေတြပါ။

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%82%90%e1%80%af%e1%80%95%e1%80%b9%e1%80%9d%e1%80%90%e1%81%b3%e1%80%b3%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%bc%e1%80%80-%e1%80%a1%e1%80%91%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%85%e1%80%ad/feed/ 0
ေနဝင္ခ်ိန္မ်ားအား ႏႈိင္းယွဥ္ျခင္း http://www.burmesehearts.com/%e1%80%b1%e1%80%94%e1%80%9d%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%82%8f%e1%82%88%e1%80%ad%e1%80%84%e1%80%b9/ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%b1%e1%80%94%e1%80%9d%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%82%8f%e1%82%88%e1%80%ad%e1%80%84%e1%80%b9/#comments Fri, 25 Dec 2015 08:06:41 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=24738

BurmeseHearts - elder - myanmar video

ေန႔တစ္ေန႔မွာ အ႐ုဏ္ဦးအလွရွိသလို ဆည္းဆာအလွလည္း ရွိသင့္တာေပါ့ေနာ္။ သစ္ပင္အကိုင္း ၊ အခက္ ၊ အရြက္ေတြေတာင္မွ ႏုသစ္ခ်ိန္ နဲ႔ ရင့္ေရာ္ခ်ိန္ဆိုတာရွိပါတယ္။ သတၱဝါေတြမွာလည္း ငယ္ႏုခ်ိန္ နဲ႔ အိုမင္းခ်ိန္ဆိုတာ ရွိပါတယ္။

လူေတြဟာ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္လာရင္ အနည္းနဲ႔အမ်ား စိတ္ဓါတ္က်ဆင္းလာတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုစိတ္ဓါတ္က်လာတဲ့လူေတြထဲမွာမွ ဝင္ေငြလံုလံုေလာက္ေလာက္ မရွိတဲ့သူေတြ ၊ သားသမီးေပးစာကမ္းစာ ငံ့တလင့္လင့္ ေမၽွာ္ကိုးေနထိုင္ရသူေတြ ၊ မသိတတ္တဲ့ သားသမီးရရွိထားသူေတြ တနည္းအားျဖင့္ သားသမီးေတြရဲ႕ မ်က္ကြယ္ျပဳထားျခင္း ခံရသူေတြ ၊ ကိုယ္တိုင္ က်န္းမာေရးမေကာင္းသူေတြ ၊ စားဝတ္ေနေရးအဆင္မေျပသူေတြနဲ႔ သားဆိုး သမီးဆိုး ပိုက္ထားရသူေတြဟာ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ပါမွ အေတာ့္ကို စိတ္ဓါတ္က်ဆင္းရပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ဟာ မလွပတတ္ဘူးေပါ့။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း မျပင္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အတိတ္အတြက္ ေနာင္တေတြပိုက္ၿပီး ေနဝင္မ်ိဳးခ်ဳပ္သြားၾကရပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက အာရွသူ ၊ အာရွသားေတြဆိုေတာ့ အာရွေတြ ေတြးေတာလုပ္ကိုင္သလို လုပ္ကိုင္ေလ့ရွိၾကသူေတြပါ။ အေလ့အက်င့္ခ်င္း ခပ္ဆင္ဆင္တူၾကပါတယ္။ ဒီလိုအာရွႏိုင္ငံေတြထဲကမွ ကမာၻနဲ႔ယွဥ္ တိုးတက္ထြန္းကားေနတဲ့ ႏိုင္ငံႏွစ္ခုက ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္မက ႏႈိင္းယွဥ္ျပလိုတာပါ။

အားလံုးသိၾကတဲ့ စကၤာပူႏိုင္ငံ နဲ႔ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ ဒီႏွစ္ႏိုင္ငံက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြရဲ႕ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္မက အျပဳသေဘာသက္သက္ ႏႈိင္းယွဥ္လိုတာျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြဆီက ေကာင္းတဲ့အျပဳအမူေတြကို ေကာင္းဖို႔အတြက္ ယူၾကမယ္။ မေကာင္းတဲ့အျပဳအမူေတြကို ေကာင္းဖို႔အတြက္ ပယ္ၾကမယ္ေလ။

ကၽြန္မဟာ စကၤာပူႏိုင္ငံမွာေနၿပီး ဂ်ပန္သူငယ္ခ်င္းမေတြ ရွိသူပါ။ စကၤာပူႏိုင္ငံမွာေနေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံက လူေတြအေၾကာင္း မ်က္ျမင္ေလ့လာႏိုင္တာေပါ့။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက လူေတြအေၾကာင္းကိုေတာ့ ဂ်ပန္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမးျမန္းရင္း စာအုပ္စာေပေတြဖတ္႐ႈရင္း ၊ အင္တာနက္မွာ ရွာေဖြရင္း တကယ္စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကြာျခားခ်က္ကို ထင္းထင္းႀကီး ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။

စကၤာပူႏိုင္ငံ နဲ႔ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ အိုမင္းမစြမ္းသူေတြ ၊ မစြမ္းမသန္ေတြ ၊ ဒုကၡိတေတြ ၊ ကေလးသူငယ္ေတြ ၊ ကိုယ္ဝန္လြယ္ပိုးထားသူေတြကို အမ်ားသံုးယာဥ္ေတြမွာ အေတာ္ဦးစားေပးပါတယ္။ ဦးစားေပးရေအာင္ အစိုးရကိုယ္တိုင္က ေနရာေတြ သတ္မွတ္ထားေပးၿပီး စီမံေပးထားတာပါ။ ဒီေတာ့ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ေနလို႔ အိမ္ထဲမွာပဲေအာင္းၿပီး သိပ္စိတ္ဓါတ္က်စရာမရွိဘူးေပါ့။ အစိုးရက ဒီလိုဘဝအေျခအေနမေပးသူေတြ အမ်ားသူငါ အသံုးျပဳရတဲ့ ေနရာေတြကို အကူအညီမလိုဘဲ အဆင္ေျပေျပသြားေရာက္ႏိုင္ေအာင္ ဆင္ေျခေလ်ာေတြ ၊ ကင္မရာပါၿပီး အသံထြက္ေျပာဆိုေပးတဲ့ ဓါတ္ေလွကားေတြ ၊ သူတို႔အတြက္သီးသန္႔ အမ်ားသံုးေရအိမ္ေတြ ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာ စီစဥ္ေပးထားပါတယ္။ သူတို႔သံုးစြဲတဲ့ ေငြမွာကအစ မ်က္မျမင္ေတြကို သူ႔အမွတ္အသားနဲ႔သူ မွတ္သားအသံုးျပဳႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးေပးထားပါတယ္။ သူမ်ားအလိမ္မခံရေအာင္ ၊ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးႏိုင္ေအာင္ အေတြးအေခၚရွိရွိ အစိုးရက လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေပးထားပါတယ္။ ဆိုလိုတာက သူတို႔အစိုးရေတြက သူတို႔ႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ ဘယ္လိုအေျခအေနမွာရွိေနပေစ အခြင့္အေရးရရွိေအာင္ အေထာက္အပံ့ေပးထားၾကပါတယ္။

အခုကၽြန္မေျပာမွာက အစိုးရေထာက္ပံ့မႈမဟုတ္ဘဲ သူတို႔က်င္လည္ေနရတဲ့ ဘဝကို ႏႈိင္းယွဥ္လိုတာပါ။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း အမ်ားအားျဖင့္ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ အလုပ္ခ်ိန္ဟာ စကၤာပူႏိုင္ငံမွာ ရွည္လ်ားတယ္။ ဂ်ပန္မွာက်ေတာ့ ရွာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ႏွစ္လုပ္ ၊ သံုးလုပ္ အခ်ိန္လုၿပီး လုပ္ၾကတယ္။ တူညီတာကေတာ့ ပ်မ္းမၽွအားျဖင့္ သူတို႔ေတြရဲ႕ဘဝဟာ အားလပ္ခ်ိန္ ရွားပါးၾကပါတယ္။ ( ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလို အားရင္ လၻက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး ဟိုအေၾကာင္း ၊ ဒီအေၾကာင္း ေငြမရဘဲ တေနကုန္ ထိုင္ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ သူတို႔မွာ အခ်ိန္မရွိပါဘူး။)

တမိသားစုတည္းက တအိမ္တည္း ေနၾကသူေတြေတာင္ တခါတေလ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ခြင့္မရတဲ့အခ်ိန္ေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။ ဆိုလိုတာက မိသားစုကို သိပ္အခ်ိန္မေပးႏိုင္ၾကတဲ့ Life Style မ်ိဳးနဲ႔ ေနၾကတာေပါ့။ တခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ့ ဒီလိုဘဝမွာက်င္လည္ရင္း ေပ်ာ္စရာကို လံုးဝမခံစားရဘဲ စိတ္ဖိစီးမႈေတြမ်ားလြန္းလို႔ အဆံုးစီရင္ၾကတာေတြေတာင္ရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ဒီအျဖစ္ေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။

BurmeseHearts Blog

သူတို႔ရဲ႕ ဒီလိုတေန႔တာက်င္လည္မႈေတြဟာ အိမ္ေထာင္မက်ခင္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သိပ္ကြာျခားမႈမရွိၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္မွာ အႀကီးအက်ယ္ကြာျခားသြားလဲဆိုရင္ သားသမီးယူတဲ့အခ်ိန္မွာ စကၤာပူႏိုင္ငံက မိခင္ေတြနဲ႔ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက မိခင္ေတြဟာ အေတာ့္ကို ကြာျခားသြားၾကပါတယ္။ ဒီႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုးမွာ ေမြးဖြားႏႈန္းေတြ က်ဆင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ စကၤာပူႏိုင္ငံက ေမြးဖြားႏႈန္းက်ဆင္းမႈဟာ ပိုဆိုးပါတယ္။ စကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြမွာ ေမြးဖြားႏႈန္းအေတာ္က်ဆင္းေနၿပီး အိုမင္းတဲ့အဘိုးအဘြားဦးေရ တိုးလာတဲ့အတြက္ တကယ္အလုပ္လုပ္ကိုင္ႏိုင္တဲ့ လူငယ္ ၊ လူရြယ္အေရအတြက္ အေတာ္ရွားပါးလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတိုးတက္ေနတာနဲ႔အမၽွ ျပည္ပက ေ႐ႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြရဲ႕ လုပ္အားအေပၚ မွီခိုေနရတာပါ။

ဒီလိုေမြးဖြားႏႈန္းက်တဲ့အတြက္ ေမြးဖြားႏႈန္းတက္လာေအာင္ဆိုၿပီး အစိုးရက ေထာက္ပံ့မႈေတြ ၊ လိုခ်င္စရာေတြျဖစ္တဲ့ အိမ္ရာစီမံကိန္းေတြ ၊ ပညာေရးအေထာက္အပံ့ ၊ က်န္းမာေရးအေထာက္အပံ့ေတြနဲ႔ ဆြယ္လို႔ စကၤာပူႏိုင္ငံက ေမြးဖြားႏႈန္း အနည္းငယ္ တိုးတက္လာတယ္ဆိုေပမယ့္ ေက်နပ္ရေလာက္ေအာင္ေတာ့ မတိုးတက္လာပါဘူး။ သူတို႔ေတြဟာ အခ်ိန္ရွားပါးၾကတဲ့အျပင္ ရတဲ့အခ်ိန္ကေလးမွာ ကိုယ့္စိတ္ေျဖဖို႔အတြက္ အေပ်ာ္အပါးထြက္ရွာတာမ်ိဳး ၊ ျပည္ပခရီးထြက္လို႔ စိတ္ေျဖေဖ်ာက္တာမ်ိဳးေတြမွာ အသားက်ေနေတာ့ သားသမီးရလာတဲ့အခါ ဒီသားသမီးတာဝန္က သူတို႔အတြက္ အေတာ္ပိုလာတာပါ။

စကၤာပူႏိုင္ငံမွာ ကေလးမီးဖြားၿပီးတဲ့မိခင္အမ်ားစုဟာ မီးဖြားခြင့္ျပည့္တာနဲ႔ အလုပ္ျပန္ဝင္လုပ္တဲ့သူေတြမ်ားပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔အိမ္က ကေလးကို အိမ္ေဖာ္နဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ အိမ္ေဖာ္အပါအဝင္ မိသားစုဝင္တဦးဦးရဲ႕ ႀကီးၾကပ္မႈနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ ကေလးထိန္းေဂဟာကိုပို႔ၿပီးေသာ္လည္းေကာင္း ထားခဲ့ၾကပါတယ္။ အလုပ္ကျပန္လာရင္ နာရီရွည္ၾကာလုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကစိတ္ဖိစီးမႈေတြနဲ႔ အေတာ္ စိတ္လက္ပင္ပန္းေနၿပီမို႔ သားသမီးကို အခ်ိန္ေပးဂ႐ုစိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ သားသမီးကို အခ်ိန္လု ဂ႐ုစိုက္ၾကတဲ့သူေတြက တပတ္လံုးေနမွ စေန ၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္ သို႔မဟုတ္ စေန ေန႔တဝက္နဲ႔ တနဂၤေႏြ တစ္ရက္  သို႔မဟုတ္ ကိုယ့္နားရက္ တစ္ရက္သာ ရွိပါတယ္။

စကၤာပူႏိုင္ငံမွာ အိမ္ေဖာ္ကို တနဂၤေႏြတစ္ရက္ မျဖစ္မေန အနားေပးဖို႔ သတ္မွတ္ေပးထားတာမို႔ အိမ္အကူ ကေလးထိန္းမရွိတဲ့ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြမွာ မိဘႏွစ္ဦးစလံုး ကေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္ရႊင္ အခ်ိန္ေပးကစားဖို႔ထက္ အေမ အိမ္အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရင္ အေဖက ကေလးထိန္းၿပီးေန ၊ အေဖမအားရင္ အေမထိန္းစနစ္နဲ႔ ထိန္းၾကတာပါ။ တခါတရံေတာ့လည္း ဒီလိုရက္မ်ိဳးမွာ အိမ္အလုပ္ေတြ လုပ္မေနေတာ့ဘဲ မိသားစုအကုန္လံုး တေနကုန္ထြက္လည္လို႔ မိသားစုအခ်ိန္ဆိုတာကို ဖန္တီးၾကပါတယ္။

တကယ္တြက္ၾကည့္ရင္ တေန႔(၂၄)နာရီနဲ႔ (၇)ရက္ဆို နာရီေပါင္း (၁၆၈)နာရီျဖစ္မယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေန႔ေတြထဲမွာ တေန႔တနာရီ ကေလးကို အခ်ိန္ေပးရင္ အဲဒီ(၆)ရက္စာ (၆)နာရီရွိမယ္။ စေနနဲ႔တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္စာ တေနကုန္မွာ ကေလးကို သီးသန္႔အခ်ိန္ေပးခ်ိန္ဟာ အိပ္ခ်ိန္ဖယ္လိုက္ရင္ ပ်မ္းမၽွ(၁၀)နာရီေပါ့။ ဒီေတာ့ (၁၆၈)နာရီရွိတဲ့ ရက္သတၱပတ္ တပတ္လံုးမွာ စကၤာပူႏိုင္ငံကမိဘေတြ ကေလးကို အခ်ိန္ေပးႏိုင္တာ ပၽွမ္းမၽွ (၁၆)နာရီကေန (၂၄)နာရီထက္ေတာ့ မပိုပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုရင္ မိဘေတြ အကုန္ အျပင္ထြက္လုပ္ၿပီး သားသမီးကို တျခားသူလက္ ဝကြက္ အပ္ထားလို႔ျဖစ္ပါတယ္။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက အိမ္ေထာင္သည္အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုဟာ ကေလးယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ကတည္းက ကေလးစာေပေတြဖတ္႐ႈေလ့လာၿပီး ဖတ္႐ႈထားတဲ့စာေတြအတိုင္း ကိုယ္ဝန္ကို ေစာင့္ေရွာက္တယ္ ၊ ေမြးလာျပန္ေတာ့လည္း အမ်ားစုက မိခင္ကိုယ္တိုင္ပဲ ကေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ဂ႐ုစိုက္ၾကပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ေျခာက္ႏွစ္ေအာက္ကေလးငယ္ေတြကို ကေလးစိတ္ျဖစ္တယ္လို႔ မသတ္မွတ္ၾကေသးဘဲ ဘုရားနဲ႔ လူ႔ဘဝစပ္ၾကားမွာ ရွိေနတဲ့ စိတ္ကေလးတခုလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး ေျခာက္ႏွစ္ေအာက္ကေလးငယ္ေတြကို တကယ့္ကို တန္ဖိုးထား ဆက္ဆံၾကပါတယ္။ ဒါဟာ သူတို႔ေတြရဲ႕ ႐ိုးရာယံုၾကည္မႈတခုျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ မိဘေတြက သူတို႔ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ဘယ္လိုစိတ္ထားနဲ႔ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သလဲဆိုတာကို သုေတသနျပဳထားတဲ့သူ ေရးထားတဲ့ စာတမ္းထဲကအခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ မိခင္နဲ႔ကေလးၾကားထဲက ဆက္ႏြယ္မႈကို တအားတန္ဖိုးထားပါတယ္။ အေမေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ကေလးငယ္ေတြနဲ႔အတူအိပ္ၿပီးေတာ့ အိပ္ခန္းတစ္ခန္းတည္းရွိတဲ့ အိမ္မွာ ကေလးငယ္ရွိတယ္ဆို မိခင္နဲ႔ကေလးငယ္ေတြ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဆက္ဆံေရးရွိဖို႔ ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အိပ္စက္ၾကႏိုင္ဖို႔ ဖခင္ဟာ ဇနီးနဲ႔ကေလးေတြကို အိပ္ခန္းေပးၿပီး သူကေတာ့ အိပ္ခန္းအျပင္မွာ ထြက္အိပ္ေလ့ရွိပါတယ္တဲ့။

ကေလးငယ္ေတြကို ဖြတာ ၊ ပြတာ ၊ ႐ႈပ္တာ ၊ ဆူညံေအာ္ဟစ္ေနတာ ၊ ကစားတာ စသျဖင့္ေသာကေလးသဘာဝနဲ႔ ျပဳမူသမၽွကို လြတ္လပ္စြာ လုပ္ကိုင္ခြင့္ေပးထားၿပီး ခြင့္လႊတ္သည္းခံလို႔ လိုက္သိမ္းဆည္းရွင္းလင္းေလ့ရွိၾကသူေတြပါတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ကေလးငယ္ေတြဟာ မိဘကို မွီခိုစိတ္ရွိၿပီး မွီခိုခြင့္ရွိရမယ့္လို႔ သူတို႔ယံုၾကည္သလို ေမတၱာကေပးတဲ့ စိတ္အင္အားနဲ႔ သူတို႔ဘဝကို ေရရွည္ ေကာင္းမြန္စြာ ရင့္က်က္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ ရပ္တည္သြားၾကမယ္လို႔ သူတို႔က ယံုၾကည္ၿပီး ဒီအတိုင္း ျပဳမူဆက္ဆံ လုပ္ကိုင္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ႏွစ္ႏွစ္ေအာက္ ကေလးငယ္ေတြ မိခင္ကို လိုအပ္တဲ့ ဘယ္အခ်ိန္မဆို ၊ ဘယ္ေနရာမဆိုမွာ မိခင္က ကေလးအတြက္ အၿမဲအဆင္သင့္ ရွိေနတတ္ပါတယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက မိဘေတြရဲ႕ ကေလးသူငယ္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မႈစနစ္ဟာ ကေလးငယ္ေတြကို နားလည္မႈေပးလို႔ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာႀကီးျပင္းဖို႔ အခ်ိန္ေပးေစာင့္ေရွာက္တာျဖစ္ၿပီး စကၤာပူႏိုင္ငံက မိဘေတြရဲ႕ ကေလးသူငယ္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္စုစနစ္ဟာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ လံုးဝဆန္႔က်င္ျခားနားလို႔ေနပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုးဟာ ဝင္ေငြျမင့္မားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြျဖစ္ၿပီး ကေလးငယ္ရွိတဲ့ မိသားစုေတြအတြက္ အစိုးရေထာက္ပံ့မႈေတြဟာ အထိုက္အေလ်ာက္ရွိေနတာမို႔ စားဝတ္ေနေရးအေျခအေနေၾကာင့္ ဝင္ေငြမေလာက္လို႔ ထြက္လုပ္ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။


BurmeseHearts Courses
BurmeseApp

စကၤာပူႏိုင္ငံေရာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံႏိုင္ငံေရာ ႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုးမွာ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္တဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ အလုပ္ လုပ္ကိုင္လိုရင္ လုပ္ကိုင္ခြင့္ရရွိေအာင္ စီစဥ္ေပးထားပါတယ္။ ကၽြန္မက စကၤာပူႏိုင္ငံမွာေနေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြရဲ႕ ဘဝအေျခအေနေတြကို မ်က္ဝါးထင္ထင္နိစၥဓူဝ ေတြ႔ျမင္ေနရတာပါ။ စကၤာပူက သက္ႀကီးရြယ္အို အဘိုးအဘြား အမ်ားစုက သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္ေတြ ဝင္လုပ္ၾကတာပါ။ စားၿပီးေပက်ံေနတဲ့ စားပြဲေတြကို သူတို႔လိုက္သိမ္းၿပီး ရွင္းလင္းတယ္။ ႐ံုးနဲ႔ေက်ာင္းအျပင္ အမ်ားသံုးေနရာက ေရအိမ္ေတြကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တယ္။ တံျမက္စည္းလွည္း ၊ အနိမ့္ မွန္သုတ္ စတဲ့ အေျခခံအလုပ္ေတြကို စကၤာပူႏိုင္ငံက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ လုပ္ကိုင္ၾကပါတယ္။ အစိုးရက ေထာက္ပံ့မႈေပးထားတယ္ဆိုေပမယ့္ အလုပ္ မလုပ္ကိုင္ႏိုင္သူေတြကို အစိုးရကစုေပးထားတဲ့ CPF ဆိုတဲ့ ေငြကေလးထဲကေန သူတို႔ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ေလးကို ျဖတ္သန္းၾကရပါတယ္။

စကၤာပူႏိုင္ငံမွာ အိုေနတဲ့ (၇၀)နီးပါး သက္ႀကီးစံုတြဲေတြ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အေဖာ္ျပဳလို႔ သြားလာရတာ ၊ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့ တစ္ေယာက္လွည္းတစ္ေယာက္တြန္းေပးေနရတာ ၊ တခိ်ဳ႕တတ္ႏိုင္သူေတြက အိမ္ေဖာ္ငွါးၿပီး သက္ႀကီးမိဘကို ျပဳစုခိုင္းထားတာ ၊ လူအို႐ံုပို႔ေပးထားတာေတြ ကၽြန္မျမင္ေနရတယ္။ ေသခ်ာတာက အလုပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ အလုပ္မလုပ္ႏိုင္တဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စကၤာပူႏိုင္ငံက သက္ႀကီးရြယ္အို အမ်ားစုဟာ ကၽြန္မသတိထားမိသေလာက္ အၿမဲလိုလို အလိုမက်တဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ ဘာကိုမွန္းမသိ စိတ္တိုမေက်မနပ္ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ကိုယ္ကစာနာမႈနဲ႔ ၿပံဳးရယ္ျပလည္း သူတို႔ဟာ ေၾကာင္ေနလားဆိုတဲ့အၾကည့္နဲ႔ မၿပံဳးမရယ္ျပန္ၾကည့္မွာပါ။ ဓါတ္ေလွကားထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာ ဘီးတပ္လွည္းတြန္းထြက္ရခက္ေနတဲ့ သက္ႀကီးဘုိးဘြားကို သြားကူညီတြန္းေပးဦးေတာ့ “ရတယ္ ၊ မကိုင္နဲ႔” ဆိုတဲ့စကားကိုလည္း အမ်ားအားျဖင့္ ၾကားရပါတယ္။ ေသခ်ာတာက သူတို႔ရဲ႕ ေနဝင္ခ်ိန္ေတြကို သူတို႔ မေက်နပ္ၾကပါဘူး။ သူတို႔ေဘးနားမွာ သူတို႔ကို ဂ႐ုတစိုက္ေဖးမမယ့္ သားသမီး အမ်ားအားျဖင့္ မရွိပါဘူး။ သူတို႔ကို ေပ်ာ္႐ႊင္ေအာင္ အေဖာ္ျပဳေပးမယ့္သူေတြကို သူတို႔ရွာေနေပမယ့္ သူတို႔ေမြးထားတဲ့သားသမီးေတြဟာ သူတို႔ဘဝကို သူတို႔ဆက္ေလွ်ာက္ရင္း မိဘကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ေနဝင္ခ်ိန္ေတြကို သူတို႔ဘာသာ ႐ုန္းကန္ၾကရပါတယ္။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကိုက်ေတာ့ သူတို႔မိသားစုေတြဟာ အေတာ္ၾကည့္႐ႈ ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္။ ေသြးဆံုးေတာ့မယ့္ မိခင္စိတ္ဓါတ္မက်ဖို႔ သားသမီးေတြက အားေပးေလ့ရွိၾကတယ္။ ေနမေကာင္းတဲ့ မိဘေတြရွိရင္ အလုပ္ကို လုံးဝပစ္ထားလို႔မရသည့္တိုင္ အခ်ိန္လုၿပီး သြားၾကည့္တယ္။ ေျမးေတြ ၊ ျမစ္ေတြနဲ႔ အဘိုးအဘြား လံုးဝမစိမ္းေနရေအာင္ အိမ္ခြဲေနၾကေပမယ့္ မၾကာမၾကာ ေတြ႔ဆံုလည္ပတ္ေလ့ရွိတယ္။

ကိုယ့္ကို ကေလးဘဝက ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တဲ့မိဘကို သူတို႔အိုမင္းမစြမ္းရွိခ်ိန္မွာ ျပန္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးရမယ္လို႔ နားလည္တယ္။ လံုးဝအဆင္မေျပရင္လို႔ လူအို႐ံုပို႔ရင္ေတာင္ အားရင္အားသလို အခ်ိန္လုၿပီး အလည္အပတ္ သြားေရာက္လည္ပတ္တယ္။ အားေပးစကားေတြေျပာတယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္ေအာင္ ဟာသေတြေျပာတယ္။ အားအင္ေတြေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ေနဝင္ခ်ိန္ေတြကို စိတ္ေအးေအးနဲ႔ ႀ႕ကံႀကံ့ခိုင္ရင္ဆိုင္ၾကတယ္။ ႏူးညံ့တဲ့အၿပံဳးေတြလည္း ဒီလိုဘဝေနဝင္ခ်ိန္ေတြမွာ ဆက္ၿပံဳးႏိုင္တယ္။ ဒါေတြဟာ ေမတၱာကေပးတဲ့ စြမ္းပကားေတြပါ။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ေတြကို စကၤာပူႏိုင္ငံက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြလို အထီးက်န္ဆန္ဆန္ ေက်ာ္ျဖတ္ခ်င္သလား ၊ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြလို အၿပံဳးေလးေဆာင္လို႔ ေက်ာ္ျဖတ္ခ်င္ပါသလား။

အခုအခ်ိန္အထိ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဘိုးဘြားရိပ္သာေတြကလြဲလို႔ အစိုးရအဆင့္ သက္ႀကီးေထာက္ပံ့မႈ အစီအစဥ္ေတြ စကၤာပူႏိုင္ငံကလို ၊ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကလို မရွိေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔သားသမီးေတြကို ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမိဘေတြ ပ်ိဳးေထာင္သလို ပ်ိဳးေထာင္ေပးမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ေတြဟာ အနည္းဆံုးေတာ့ အထီးက်န္ဆန္ဆန္ မျဖစ္ေလာက္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ဘာသာေရးအဆံုးအမမွာကိုက မိဘကို ေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႔ လုပ္ေကၽြးျပဳစုရမယ္လို႔ သင္ထားၿပီးသားေလ။ ဒါေတြလုပ္ကိုင္ေပးခ်င္တဲ့ ေစတနာ သဒၵါတရားေတြ တိုးပြားေအာင္ ေမတၱာေလး ျဖည့္စြက္ထားၾကပါစို႔။ ေမတၱာေပးမွ ေမတၱာရတာပါ။

ရတု (Burmesehearts.com)

 

BurmeseApp on Google Play

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%80%b1%e1%80%94%e1%80%9d%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%82%8f%e1%82%88%e1%80%ad%e1%80%84%e1%80%b9/feed/ 1
ဖခင္ႏွင့္ သားသမီးမ်ား ဘာေၾကာင့္ စိတ္ခ်င္းေဝးေနလဲ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%96%e1%80%81%e1%80%84%e1%80%b9%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%99%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%80%98%e1%80%ac/ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%96%e1%80%81%e1%80%84%e1%80%b9%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%99%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%80%98%e1%80%ac/#respond Wed, 30 Sep 2015 11:51:08 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=15106

မိသားစု အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကေလးနဲ႔ဖခင္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးဟာ ကေလးနဲ႔မိခင္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးေလာက္ ရင္းႏွီးမႈမရွိၾကဘူး။ ခပ္တန္းတန္းျဖစ္ေနၾကတယ္။ မိခင္နဲ႔ ဆက္ဆံတာေလာက္ ပြင့္လင္းမႈမရွိဘူး။ ေနာက္ၿပီး မိခင္ထက္ ဖခင္ကို ပိုေၾကာက္ၾကတယ္။ ကေလးဘဝကတည္းက ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနခဲ့တာ သားသမီးအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ ဒီလိုခပ္တန္းတန္း ျဖစ္သြားတဲ့ မိသားစုေတြကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။

မိနဲ႔ဘဆိုတဲ့ မိဘႏွစ္ဦးမွာ ဖခင္ဟာ သားသမီးရဲ႕ေမတၱာနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈကို မိခင္ေလာက္ မခံစားရဘူး။ တကယ္ဆို မိနဲ႔ဘမွာ ဖခင္ဟာ အမိုးနဲ႔တူၿပီး မိခင္ကေတာ့ အကာနဲ႔တူပါတယ္။ ေနပူ ၊ မိုးရြာ ရာသီဥတုဒဏ္ကို အမိုးကအရင္ခံရတာပါ။ မုန္တိုင္းဒဏ္ႀကံ့ႀကံ့ခံမိုးေပးထားတဲ့ အမိုးဟာ ေလႏုေအးတိုက္ခ်ိန္နဲ႔ လေရာင္သာခ်ိန္မွာ ထီးထီး ရွိေနမယ္ ၊ မိသားစုအတြက္ ေလာကဒဏ္ခံ ရွာေပးထားတဲ့ဖခင္ဟာ မိသားစုေမတၱာကို ခံစားသင့္သေလာက္ မခံစားရဘူးဆိုရင္ ဘာမ်ားမွားေနသလဲေနာ္။ တကယ္ဆို အမ်ားသျဖင့္ေသာ အိမ္ေထာင္စုမွာ ဖခင္ေတြဟာ အိမ္စားဝတ္ေနေရး ၊ မိသားစုဖူလႈံေရးဆိုတာကို အဓိက ရွာေပးေနရတာပါ။

ဒီလိုရွာေပးရင္ လင္ဝတၱရားက်ၿပီ ၊ ဖခင္ဝတ္ေက်ၿပီ ၊ အိမ္ေထာင့္ဝတ္ေက်ၿပီလို႔ သတ္မွတ္လိုက္တဲ့စိတ္က သားသမီးေတြအပါအဝင္ မိသားစုဝင္ေတြနဲ႔ စိတ္ခ်င္းေဝးကြာဖို႔ အဓိက အေၾကာင္းျဖစ္ေနတယ္။ ကေလးေတြကို ျပဳစုဖို႔ ၊ ကေလးေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနဖို႔ ၊ ကေလးတာဝန္မွ်ယူဖို႔ဟာ ငါ့တာဝန္ (ခင္ပြန္းတာဝန္) မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ေနထိုင္တာကိုက ကေလးေတြနဲ႔ အေနေဝးဖို႔ ျဖစ္လာတာပဲ။ အေနေဝးေတာ့ စိတ္ခ်င္းေဝးတာေပါ့။

ကေလးေတြရဲ႕ တာဝန္ကို မွ်ေဝလုပ္ကိုင္ေပးရင္ တခါကူတာနဲ႔ တသက္လံုး ကူေနရမယ္။ မယားကၽြန္ျဖစ္မယ္။ အျပင္မွာလဲ စီးပြားရွာရ ၊ အိမ္မွာလည္း ကူလုပ္ရနဲ႔ မယားကၽြန္ အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ေယာက်္ားမာန္ေၾကာင့္ ကေလးေတြက အေဖဟာ သူတို႔အႏြံအတာမခံဘူး ၊ သူတို႔အႏြံအတာခံၿပီး အစစလုပ္ကိုင္ေပးေနတဲ့ အေမ့ေလာက္ သူတို႔ကို မခ်စ္ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ ခံယူခ်က္ကို ျဖစ္သြားေစပါတယ္။

ကေလးေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေရာေရာေႏွာေႏွာေနရင္ မခန္႔ေလးစားျဖစ္သြားမယ္။ ေနာင္ ဆိုဆံုးမတဲ့ ေျပာစကားကို မေၾကာက္ဘဲ ၊ မခန္႔ဘဲ ၊ နားမေထာင္ဘဲေနမယ္ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ကလည္း သားသမီးေတြနဲ႔ အေနမနီးျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုပါ။ ဒီလို ခပ္တည္တည္ ၊ ခပ္ဟန္႔ဟန္႔ေနရာကပဲ အေနမ်ားတဲ့ ဖခင္ဟာ သူယူထားတဲ့ေနရာအတိုင္း သားသမီးေတြက သူ႔ကိုျမင္တာနဲ႔ ရွိန္သြားတာ ၊ တန္႔သြားတာ ၊ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးမရွိတာ ၊ ဒီ့ထက္ပိုလာရင္ေတာ့ ျမင္႐ံုနဲ႔ ေၾကာက္ေနတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္လုပ္ရပ္က ကိုယ့္ေရာင္ျပန္ဟပ္သလို ကိုယ္ေပးတာ ကိုယ္ျပန္ရလိုက္တာပါ။

အာေပါက္ေအာင္ ေျပာေလ့ရွိတဲ့မိခင္ေၾကာင့္ သားသမီးေတြဟာ မိခင္ရဲ႕ ဆံုးမစကားကို နားလွ်ံၿပီး အေလးမထားေတာ့တဲ့အခါ မိခင္က နင့္အေဖကိုေျပာလိုက္ရမလား ၊ နင့္အေဖက ေဒါသထြက္ရင္ ငါနဲ႔မတူဘူးေနာ္ဆိုတဲ့ ေျခာက္စကားေတြဟာ အလိုလိုေနရင္း အေဖကို ေၾကာက္ရြံ႕ေစတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေစပါတယ္။ အေဖ ႐ိုက္တာ မခံစားဖူးသည့္တိုင္ အေမ့ေျပာစကားနဲ႔တင္ ခပ္တန္းတန္းျဖစ္ေနတဲ့အေဖဟာ ပိုေၾကာက္စရာေကာင္းလာတာေပါ့။

ေသာက္တတ္ ၊ စားတတ္တဲ့ဖခင္ အိမ္ျပန္လာရင္ ရေနတဲ့အရက္နံ႔ ၊ ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ ေျပာဆိုလုပ္ကိုင္မႈေတြေၾကာင့္လည္း ကေလးေတြဟာ ဖခင္ကို ခပ္ေဝးေဝးေရွာင္ေနႏိုင္ပါတယ္။ သူတို႔အရြယ္နဲ႔ သူတို႔သိထားတာဟာ အရက္ဆိုတာ မေကာင္းတဲ့အရာ ၊ အရက္ေသာက္တဲ့သူဟာ မေကာင္းတဲ့သူ ၊ လူဆိုးအမ်ားစုဟာ ဒီလိုေသာက္စားၿပီး အမွားေတြ လုပ္တတ္ၾကတယ္လို႔ အိမ္မွာေရာ ၊ ေက်ာင္းမွာေရာ ၊ ပတ္ဝန္းက်င္မွာေရာ သင္ယူေတြ႔ရွိခဲ့ၾကတာကိုး။

အေဖနဲ႔အေမဟာ ခဏခဏ စကားမ်ားတတ္တယ္ ၊ ကိုယ္ေရာလက္ပါ ျဖစ္တတ္တဲ့ အေဖရွိေနၿပီဆိုရင္ ဘယ္သူမွန္တယ္ ၊ မွားတယ္ဆိုတာကို မေဝခြဲတတ္ေသးတဲ့ကေလးဟာ သူ႔အႏြံအတာခံတဲ့သူဘက္က ရပ္တည္မွာပါ။ ခံစားခ်က္က ဒီလူဘက္သာေနတာကိုး။ အမ်ားအားျဖင့္ သူ႔အႏြံအတာခံတဲ့ မိခင္ဘက္က ရပ္တည္ၿပီး ဖခင္ကို မုန္းတီးစိတ္အခံေလး ဝင္သြားပါတယ္။

ဖခင္အေပၚ အျမင္မၾကည္တဲ့ မိခင္ ၊ ကေလးရဲ႕ အသိုင္းအဝန္းနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြက ဖခင္ရဲ႕ မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာေနတာေတြ ၾကားဖန္မ်ားတဲ့အခါမွာလည္း အမွန္ ၊ အမွား မေဝခြဲတတ္ေသးတဲ့ကေလးက ဖခင္ဟာ သူတို႔ေျပာသလို မေကာင္းတဲ့လူအျဖစ္ အလြယ္တကူ ယံုၾကည္လက္ခံၿပီး မုန္းတီးစိတ္အခံ ဝင္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏို္င္ပါတယ္။

ေျခ႐ႈပ္တတ္တဲ့ဖခင္နဲ႔ စာရိတၱ အစြန္းအထင္းရွိထားတဲ့ဖခင္ ၊ ႐ံုးေရာက္ဂါတ္ေရာက္ ရာဇဝင္ေတြ ရွိဖူးတဲ့ဖခင္ကို အရပ္ေျပာ ၊ အမ်ားေျပာ ၊ အမ်ားၾကဥ္ထားတဲ့ အျပဳအမူ ၊ အေျပာအဆိုေတြကို သင္ယူၿပီး ဖခင္ကို မသိစိတ္ကေနတဆင့္ သိစိတ္ကပါ ၾကဥ္လာတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

BurmeseHearts Blog

အမိုးလိုဖခင္နဲ႔ အကာလိုမိခင္မွာ အမိုးေရာ ၊ အကာေရာ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ ရွိပါမွ ခိုင္ခံ့တဲ့ မိသားစုကေလး ျဖစ္လာမွာေပါ့။ အကာရွိၿပီး အမိုးမရွိရင္ မလံုၿခံဳသလို အမိုးရွိၿပီး အကာမရွိရင္လည္း လံုၿခံဳေႏြးေထြးမႈမရွိပါဘူး။

ကိုယ္ငယ္ရြယ္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္တုန္းမွာ သားသမီးရဲ႕ ေမတၱာခံစားလိုစိတ္ ၊ သားသမီးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ရွိေနလိုစိတ္ေတြဟာ သိပ္မသိသာေပမယ့္ ဇရာပိုင္းေရာက္လာတဲ့ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ခုႏွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္မွာေတာ့ မိခင္ေနရာက ဇနီးရရွိေနတဲ့ သားသမီးေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈ ၊ အျပန္အလွန္ သိတတ္နားလည္မႈ ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာကကို မိဘတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ကိုယ္ဟာ ခံစားခ်င္လာပါတယ္။ ငါလည္းမိဘပဲ ၊ သူတို႔ဟာ ငါ့ေသြးသားပဲ ၊ ငါလည္း သူတို႔ကို ပံ့ပိုးေပးခဲ့တာပဲ ဆိုတဲ့စိတ္ကေန ငါလည္း မိဘတစ္ဦးအေနနဲ႔ ခံစားထိုက္တယ္ ၊ ခံစားရမယ္ဆိုတဲ့စိတ္ ဝင္လာပါတယ္။

ခံစားရတယ္ ၊ မရဘူးဆိုတာကေတာ့ သားသမီးေတြရဲ႕ ေပးအပ္မႈအေပၚမွာ မူတည္ေနပါတယ္။ သားသမီးေတြရဲ႕ သိတတ္မႈဆိုတာကလည္း သူတို႔ကို မ်ားမ်ားေပးခဲ့တဲ့သူကို မ်ားမ်ား ျပန္ေပးမွာျဖစ္ၿပီး ၊ နည္းနည္းေပးခဲ့သူကို နည္းနည္းေပးမွာပါ ၊ ကိုယ္က ေပးအပ္ခဲ့သည္တိုင္ သားသမီးေတြက မေပးအပ္ခဲ့ဘူးလို႔ ခံစားေနရရင္လည္း ကိုယ္ဟာ ျပန္ခံစားခြင့္ရရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္က မေပးအပ္ခဲ့ဘဲ အတင္းကို ခံစားလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ သားသမီးေတြရဲ႕ မခန္႔ေလးစား ဖယ္ၾကဥ္မႈကို ဒီအရြယ္မွာ ခံစားရႏိုင္တယ္ေလ။

သူစိမ္းေတြ စိမ္းတယ္ဆိုတာ သူစိမ္းမို႔လို႔ သိပ္မခံစားရပါဘူး။ မိသားစုဝင္ေတြ စိမ္းရင္ေတာ့ ဒီစိမ္းကားမႈကို ခံစားရတဲ့ မိသားစုဝင္ေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ပိုနာက်င္ခံစားရတယ္ေလ။ မိသားစုဝင္ေတြဆိုေတာ့ သူစိမ္းေတြ ၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြထက္ ပိုသိတတ္မႈ ၊ ေႏြးေထြးမႈ ၊ အလိုက္သိၾကင္နာမႈ ၊ ျပဳစုယုယမႈ ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေပးအပ္မႈ ဆိုတာေတြကို ဘယ္သူမဆို ခံစားလိုၾကပါတယ္။ ခံစားခ်င္တာေတြ မခံစားရေတာ့ ပိုနာက်င္တာေပါ့။ မခံစားရတဲ့အျပင္ စိတ္နာက်င္မႈကို ျဖစ္ေစရင္ စိတ္ဒဏ္ရာေတြေပးခဲ့တဲ့ မိသားစုဝင္ေတြကို စိတ္နာလာႏိုင္တယ္ေလ။ တခ်ိန္ သူကအားသာၿပီး ကိုယ္က အားနည္းသြားတဲ့အရြယ္မွာ ငါဟာ နင့္မိဘ ၊ ငါလိုခ်င္တာ နင္ေပးရမယ့္တာဝန္ရွိတယ္လို႔ မဆိုခင္ တခ်ိန္က ငါဟာ အခု ငါလိုခ်င္တဲ့အရာေတြ မိသားစုဝင္ေတြကို ေပးအပ္ခဲ့ရဲ႕လားဆိုတာ အရင္ေမးရမွာပါ။

ကိုယ္မေပးခဲ့တဲ့အရာကို ေတာင္းတဲ့အခါ မ႐ိုင္းတဲ့သားသမီးဟာ သူႏိုင္တဲ့ ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းေတြ ေပးခ်င္သေလာက္ ျပန္ေပးႏိုင္ေပမယ့္ သူမရခဲ့တဲ့ ၾကင္နာမႈ ၊ ေႏြးေထြးမႈ ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ကိုယ့္ကိုေပးတတ္မွာ မဟုတ္ဘူး ၊ ေပးခ်င္မွာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္က သူတို႔ကို စိတ္ဒဏ္ရာေပးမိခဲ့ရင္ အေတာင္အလက္စံုတဲ့သူတို႔ဟာ ကိုယ္နဲ႔ေဝးရာမွာပဲ ေပ်ာ္ေနေတာ့မွာပါ။ ကိုယ္ဟာ သားသမီးေတြငယ္စဥ္က သူတို႔နဲ႔ အေနေဝး ၊ စိမ္းကားမႈေတြ ေပးခဲ့လို႔ (တနည္းအားျဖင့္ ေႏြးေထြးမႈ မေပးခဲ့လို႔) ကိုယ္အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ခ်ိန္မွာ စိမ္းကားမႈ ၊ အထီးက်န္မႈေတြကို ျပန္ခံစားရတာပါ။ ေမတၱာေပးမွ ေမတၱာရတာေလ။ ေမတၱာဆိုတာ ေယာက်ာ္းရယ္ ၊ မိန္းမရယ္ မခြဲျခားဘဲ လူတိုင္းခံစားလိုၾကတဲ့အရာမို႔ ေမတၱာလိုခ်င္ရင္ ေမတၱာေပးရမွာေပါ့။ ေႏြးေထြးၾကင္နာမႈလိုခ်င္ရင္ ေႏြးေထြးၾကင္နာမႈေပးရမယ္ ၊ အလိုက္သိတတ္မႈလိုခ်င္ရင္ အလိုက္သိတတ္ေပးရမယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ အရင္ဆံုး ကိုယ့္ဘက္ကေပးမွ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ျပန္ရႏိုင္ေကာင္းရဲ႕ေနာ္။ မိဘေမတၱာဆိုတာ စုန္ေရမို႔ ဆန္ေရျဖစ္လာဖို႔ဟာ ေမတၱာကိုပဲ အားကိုးရမွာပါ။

ရတု (Burmesehearts.com)


BurmeseHearts Courses
BurmeseApp

 

BurmeseApp on Google Play

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%80%96%e1%80%81%e1%80%84%e1%80%b9%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%99%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%80%98%e1%80%ac/feed/ 0
အထီးက်န္ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%91%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9/ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%91%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9/#respond Fri, 21 Aug 2015 05:24:15 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=11683
လိုေနတာ ေမတၱာ
လိုေနတာ ေမတၱာ

တစ္ေယာက္တည္းအထီးက်န္ ခံစားရတဲ့စိတ္ေဝဒနာဟာ ဆိုးရြားလြန္းတယ္လို႔ ခံစားဖူးသူတိုင္း သိႀကမွာပါ။ လူတိုင္းဟာ ဘဝတေလ်ာက္မွာ အထီးက်န္ခံစားမႈကို တစ္ႀကိမ္ေတာ့ အနည္းဆံုးခံစားၾကရေလ့ရွိတယ္။ ဘဝတေလ်ာက္လံုး ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ့ရင္ေတာင္ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ နာမက်န္းျဖစ္တဲ့အခိ်န္ နဲ႔ ေသလုဆဲဆဲ အေျခအေနေတြမွာ အထီးက်န္ တစ္ေယာက္တည္းသြားရေတာ့မလားလို႔ ခံစားလာတတ္ၾကတာပါ။

ငယ္ရြယ္တဲ့သူေတြကလည္း အေဖာ္မဲ့လို႔ အထီးက်န္ခံစားရမႈ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္ရင့္က်က္လာၿပီျဖစ္တဲ့ လူႀကီးေတြေတာင္ မခံစားႏိုင္တဲ့ အထီးက်န္စိတ္ေဝဒနာဆိုတာကို ကေလးသူငယ္ေတြက ခံစားေနရမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ဘယ္လိုရွိမလဲ။

ကေလးဆိုတာ သူတို႔ေျခေထာက္အေပၚ သူတို႔ မရပ္တည္ႏိုင္ေသးဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ေနတဲ့ ကေလးျဖစ္သည့္တိုင္ေအာင္ လူႀကီးကန္႔သတ္ထားတဲ့ ေနရာေတြထဲမွာပဲ သြားလာေဆာ့ကစားခြင့္ရွိတယ္။ ဒီ့ထက္ေက်ာ္ၿပီး သြားလာခြင့္ သူတို႔မရွိၾကဘူး။ လမ္းမေလွ်ာက္တတ္ေသးတဲ့ကေလးဟာ လူႀကီးခ်ီပိုးမွ လူႀကီးနဲ႔တပါတည္း သြားလာႏိုင္ၾကတယ္။ စိတ္ရွိသေလာက္ ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ကိုင္ဆံုးျဖတ္ခြင့္ မရွိဘူးဆိုကတည္းက သူတို႔ေတြမွာ စိတ္ဖိစီးမႈ ရွိၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီ။ သူတို႔ဆႏၵရွိတဲ့အရာကို လူႀကီးက အလိုက္တသိ မျဖည့္ဆည္းေပးဘူးဆိုရင္ ဒီစိတ္ဖိစီးမႈႀကီးက ပိုတိုးလာၿပီ။ လူႀကီးေတြက သူတို႔ကို အေရးတယူ ဂ႐ုစိုက္မႈမရွိဘူး ၊ သူတို႔ဆႏၵေတြ လ်စ္လ်ဴရႈထားမယ္ ၊ သူတို႔တေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားမယ္ဆိုရင္ လ်စ္လ်ဴ႐ႈခံထားရတဲ့ သူတို႔ဘဝမွာ အထီးက်န္ခံစားမႈဆိုတာေတြ ခံစားလာရပါၿပီ။

အထီးက်န္ခံစားမႈကို ကစားေဖာ္မရွိတဲ့ ကေလးေတြဟာ ခံစားရႏိုင္တယ္ ၊ စားေဖာ္မရွိတဲ့ ကေလးငယ္ဟာလည္း ခံစားရႏိုင္တယ္ ၊ အိပ္ခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္တည္း အိပ္ရာဝင္ခဲ့ရတယ္ ႏိုးခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ႏိုးထခဲ့ရတယ္ဆိုတဲ့ ကေလးငယ္ေတြဟာလည္း အထီးက်န္ခံစားမႈကို ခံစားရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ လူႀကီးမိဘ ၊ ဆရာသမားေတြ ၊ သက္တူရြယ္တူေတြအပါအဝင္ ပတ္ဝန္းက်င္အသိုင္းအဝန္းက အေလးအနက္ထားျခင္း မခံရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြနဲ႔ အႏွိမ္ခံကေလးငယ္ေတြဟာ အထီးက်န္ခံစားမႈကို ခံစားၾကရပါတယ္။ ဘယ္သူဘယ္ေလာက္ ဂ႐ုစိုက္စိုက္ သူလိုခ်င္တဲ့သူဆီက ဂ႐ုစိုက္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈ မရရင္လည္း အထီးက်န္ခံစားရတတ္ပါတယ္။

အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာက အထီးက်န္မႈ ခံစားၾကရတဲ့ ကေလးအမ်ားစုဟာ လူလတ္တန္းစားကေန ျပည့္စံုႂကြယ္ဝတဲ့ အဆင့္ျမင့္အလႊာက ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ လူလတ္တန္းစားမိသားစုက ျပည့္စံုသထက္ ျပည့္စံုေအာင္ ရွာေဖြေနရေတာ့ ကေလးကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈမိမွန္းမသိဘဲ လ်စ္လ်ဴ႐ႈမိၾကတယ္။ မအားလပ္ဘူးဆိုတာ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုျဖစ္ေနၿပီး ပင္ပန္းတယ္ဆိုတာက ေနာက္ထပ္အေၾကာင္းျပခ်က္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးကို ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ေသးဘဲ ေမြးထားတဲ့မိဘေတြက ကေလးကို စိတ္ဒုကၡေပးမွန္းမသိ ေပးမိသူေတြျဖစ္သလို ကိုယ္တိုင္လည္း မႏိုင္ဝန္ထမ္းၿပီး ဒုကၡရွာေနသူပါ။

ကၽြန္မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ အိမ္ေထာင္သက္ (၅)ႏွစ္တာမွာ ေငြစုေဆာင္းတယ္ ၊ ႏွစ္ဦးအၾကားမွာ သေဘာတူညီခ်က္ေတြ ညႇိႏႈိင္းတည္ေဆာက္တယ္။ သားသမီးဝန္ကိုထမ္းဖို႔ လူအားေရာ ၊ ေငြအားေရာ ၊ စိတ္ဓါတ္အားပါ ျပည့္စံုၿပီဆိုပါမွ ကေလးယူပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔စိတ္နဲ႔ႏႈိင္းရင္ေတာ့ သားသမီးဝန္ကို မထမ္းႏိုင္ဘဲ တစ္ေယာက္ကေန ႏွစ္ေယာက္ ၊ ႏွစ္ေယာက္ကေန ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ယူၾကသူေတြဟာ နားမလည္ႏိုင္စရာလူေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သေဘာထားခ်င္းမတိုက္ဆိုင္လို႔ အမွားပါရင္ခြင့္လႊတ္ပါ။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ဝန္ကိုယ္အရင္ထမ္းႏိုင္ရမယ္ ၊ ပိုလွ်ံၿပီဆိုရင္ မိဘဝန္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ဘက္ဝန္ကိုလည္း မွ်ထမ္းရဦးမယ္။ ဒီဝန္ေတြကို အသာေလးထမ္းႏိုင္ၿပီဆိုမွ ပိုတဲ့ခြန္အားနဲ႔ ေငြေၾကးအတြက္ သားသမီးယူသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္မတို႔က ယံုၾကည္ထားလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း သာယာတဲ့အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာနဲ႔ သာယာတဲ့ မိသားစုဘဝကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကမယ္မဟုတ္လား။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ လူျဖစ္လာရတဲ့ အျဖဴထည္ကေလးေလး စိတ္ဒုကၡမခံစားသင့္ဘူးလို႔ ကၽြန္မတို႔က ခံယူထားတယ္ေလ။

ကေလးရဲ႕ အႀကီးမားဆံုးအားကိုးရာဟာ အနီးဆံုးနဲ႔ အရင္းဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ မိဘပါ။ မိဘထဲမွာမွ ကိုးလလံုးလံုး တကိုယ္တည္းအတူတူ ေနခဲ့ရတဲ့ မိခင္ကို ပိုလို႔အားကိုး တြယ္တာတတ္ၾကတာ ကေလးတိုင္းရဲ႕ တူညီေသာအက်င့္ကေလးေတြေပါ့။ ဖခင္ဥပကၡာျပဳပစ္ပယ္တာထက္ မိခင္ဥပကၡာျပဳပစ္ပယ္ရင္ ပိုခံစားၾကရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပည့္စံုေအာင္ ထားႏိုင္တယ္ဆိုဦး အခန္းက်ယ္ႀကီးထဲမွာ ၊ သားနားတဲ့ အိပ္ယာထက္မွာ ၊ ဖြင့္ထားတဲ့ ကေလးေတးသြားေတြ နားေထာင္ေနရတာကိုက အထီးက်န္ခံစားရတယ္။ မိဘမဟုတ္တဲ့ လူႀကီးမိဘေတြရဲ႕ အဆူအေငါက္ ၊ အ႐ိုက္အႏွက္ ခံၾကရရင္လည္း ငါ့မိဘမဟုတ္လို႔ ငါ့ကိုဒီလိုဆက္ဆံတယ္လို႔ အားငယ္တယ္။ ငါ့မိဘသာဆို ငါ့ကိုဒီလိုဆက္ဆံမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ မိဘနဲ႔ေတြ႔လို႔ ကိုယ့္ကို ခ်ီတခ်က္ ၊ နမ္းတခ်က္ ၊ ေပြ႔တခ်က္ခ်စ္ျပတာကလြဲၿပီး ကိုယ့္အနားမွာ ရွိမေနဘူး ၊ ကိုယ့္အႏြံအတာမခံဘူးဆိုရင္ ကေလးေတြဟာ မေျပာတတ္ေပမယ့္ စိတ္ႏွလံုးထဲမွာ ေၾကကြဲေနတတ္ၾကပါတယ္။

မိဘရွိလ်က္ျဖစ္ျဖစ္ မရွိလို႔ျဖစ္ျဖစ္ မိဘရဲ႕ အပစ္ပယ္ခံထားရတဲ့ ကေလးေတြဟာ အထီးက်န္ခံစားမႈကို ခံစားရပါတယ္။ ဒီလိုမႏွစ္ၿမိဳ႕စရာ ခံစားခ်က္ႀကီးကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္ဖို႔ ၊ အစားထိုးၾကည့္ဖို႔ အဆင္ေျပရာရွာေဖြရင္း မေတြ႔ႏိုင္သူေတြက မ်က္ႏွာေသေလးေတြနဲ႔ သူမ်ားေပ်ာ္လို႔ မေပ်ာ္ႏိုင္ ၊ သူမ်ားငိုလည္း မွ်ေဝခံစားေပးႏိုင္စြမ္းမရွိတဲ့ ခံစားခ်က္ေအးစက္လာသူေတြ ျဖစ္လာတတ္တယ္။ သူ႔အေပၚကို သူမ်ားေတြက ေႏြးေထြးမႈမရွိဘူးလို႔ ခံစားခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာခဲ့ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြဟာလည္း ေအးစက္လာခဲ့တာပါ။ ဒါကို တခိ်ဳ႕ေတြက တည္ၿငိမ္တာနဲ႔ အယူမွားၾကတယ္။ တည္ၿငိမ္တယ္ဆိုတာက ေလာကဓံကို ႀကံ့ႀကံ့ခိုင္ရင္ဆိုင္ရဲတာ ၊ မတုန္လႈပ္တာ ၊ အေပ်ာ္အပါးနဲ႔ လမ္းလြဲမေနတာျဖစ္ၿပီး အားနည္းသူကို ေဖးမရမယ္ဆိုတဲ့အသိရွိတယ္ ၊ ၾကင္နာစိတ္ရွိတယ္ ၊ ညႇာတာစိတ္ရွိတယ္။ ခံစားခ်က္ေအးစက္သူေတြကက်ေတာ့ ဘယ္သူဘာျဖစ္ျဖစ္ သူနဲ႔မဆိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္ရွိထားသူေတြျဖစ္တယ္။

BurmeseHearts Blog

အထီးက်န္ခံစားရတဲ့ကေလးေတြ ေပ်ာ္စရာရွာရင္း ေတြ႔ျမင္သမွ်ဟာ ေပ်ာ္စရာလို႔ မခံစားခဲ့ရတဲ့အခါ သူ႔အေပၚ လူႀကီးမိဘေတြ ဘယ္လိုဆက္ဆံခဲ့သလဲအေပၚမူတည္လို႔ အရြဲ႕တိုက္စိတ္ေတြလည္း ႀကီးစိုးသထက္ ႀကီးစိုးလာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မစာသင္ခဲ့ဖူးတဲ့ေက်ာင္းက ကေလးတစ္ဦးဟာ အဆင့္ျမင့္အထက္တန္းလႊာထဲက ကေလးတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးဟာ ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔ စိတ္မထင္ရင္ အျခားကေလးကို ထိုးလိုက္တာ ၊ တြန္းလိုက္တာေတြေၾကာင့္ ခဏခဏ လူႀကီးမိဘေခၚရတဲ့ ဆိုးသြမ္းတဲ့ကေလး ျဖစ္ေနပါတယ္။ လူႀကီးေခၚတိုင္း မြန္ရည္တဲ့ကေလးဖခင္ ေရာက္လာေလ့ရွိပါတယ္။ ေနာက္မျဖစ္ေစရဘူးဆိုၿပီး ကေလးေခၚသြားေလ့ရွိပါတယ္။ ျဖစ္ၿမဲျဖစ္လ်က္မို႔ တေန႔ ေက်ယင္းကိုလူႀကီးလာဖို႔ သူ႔အိမ္ဖုန္းေခၚေတာ့ ကေလးရဲ႕အဖြားဆိုသူနဲ႔ မႀကံဳစဖူး ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ ဖုန္းထဲကေန စကားေျပာခြင့္ရတဲ့အခါမွာ ကေလးရဲ႕ဖခင္ဟာ ကေလးကိုဆိုဆံုးမရင္ လက္သီးနဲ႔ထိုး ၊ တြန္းထိုး ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမတတ္သူ ျဖစ္တယ္လို႔ လွည့္ပတ္ေမးျမန္းရင္း သိရွိခဲ့ပါတယ္။

အလုပ္မအားတဲ့မိဘေတြဟာ သားသမီးနဲ႔ရွိစဥ္မွာ သားသမီးအနား မေနႏိုင္ခဲ့တဲ့ (မအားလပ္တဲ့)အခ်ိန္ေတြကို ျပန္အစားထိုးေပးတဲ့အခါမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ဦးစားေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ မိဘရဲ႕အနီးကပ္ ျပဳစုယုယမႈမခံရလို႔ အထီးက်န္ခံစားရတဲ့ကေလးဟာ မိဘနဲ႔ေတြ႔ခ်ိန္မွာ စိတ္အလိုမက်မႈအခံနဲ႔ ႏြဲ႔ဆိုး ဆိုးေကာင္း ဆိုးေနႏိုင္ေပမယ့္ ဒါကို နားလည္သေဘာေပါက္ေပးပါ။ ကေလးကို အႏူးညံ့အခ်ိဳသာဆံုး ေျပာဆိုဆက္ဆံပါ။ အခ်ိန္ေပးပါ။ ကေလးေပ်ာ္တဲ့ ကစားနည္းေတြ ၊ ကစားစရာေတြနဲ႔ တေန႔ အနည္းဆံုး(၁၅)မိနစ္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္ေပးလို႔ ကစားပါ။ မိသားစုအားလံုးမစံုႏိုင္ရင္ေတာင္ အေမတလွည့္ ၊ အေဖတလွည့္ ဒီလို အခ်ိန္ေပးကစားမယ္ ၊ စကားေတြ ေျပာေပးမယ္ ၊ သူေျပာခ်င္တာေတြ နားေထာင္ေပးမယ္ဆိုရင္ ကေလးဟာ အထီးက်န္မႈေတြ သက္သာလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ အရြယ္ရလာတာနဲ႔အမွ် သူ႔အနားရွိသူေတြဟာ သူ႔မိေတြမဟုတ္ဘူးဆိုတာ နားလည္လာမယ္။ ေက်ာင္းကအတန္းေဖာ္ေတြက သူ႔မိဘေတြနဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနခဲ့ရတယ္ဆိုရင္ သူလည္း ဒီလိုခံစားမႈကို လိုခ်င္တယ္။ သူ႔မွာရွိတဲ့ ကစားစရာေတြ ၊ ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြဟာ သူ႔မိဘကို အစားထိုးမေပးႏိုင္ဘူးလို႔ နားလည္ထားရပါမယ္။

ကၽြန္မသင္ခဲ့ရတဲ့ေက်ာင္းမွာ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ဟာ အိမ္ကကားနဲ႔ ေက်ာင္းေရာက္ခဲ့ရင္ ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔ တံုဏွိဘာေဝ ျဖစ္သြားေရာ။ ဘယ္သူနဲ႔မွ ေရာယွက္ကစားေလ့မရွိသလို ေထာင့္တေထာင့္မွာ အၿမဲတစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနရတာကို ခံုမင္တဲ့သူျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔ကို ကဗ်ာေတြရြတ္လို႔ကျပ ၊ အတူေဆာ့ကစားေပးလည္း သူဟာ စကားမဆိုတဲ့ကေလးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္မွသိရတာက သူ႔မိခင္ဟာ ခင္ပြန္းနဲ႔ကြဲၿပီး သားအမိႏွစ္ဦးရပ္တည္ဖို႔ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ေနရသူ ျဖစ္ေနတယ္။ ကေလးတာဝန္အမ်ားစုကို အဖိုးအဖြားေတြက အိမ္ေဖာ္ေတြနဲ႔ မွ်ယူေနၾကၿပီး ဦးေလးေတြရဲ႕ ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ ေက်ာင္းႀကိဳ ၊ ေက်ာင္းပို႔ကအစ လိုေလေသးမရွိ ကေလးကို ထားတာပါ။ ဒီကေလးကလည္း ျပည့္စံုတဲ့လူတန္းစားကပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရင္ထဲက ဖခင္ေနရာလစ္ဟာခ်က္နဲ႔ လိုလားေနတဲ့ မိဘေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈဆိုတာကို ဘယ္သူေတြဘယ္လို အစားထိုးေပးလို႔ အဲဒီလစ္ဟာခ်က္ ၊ အားငယ္မႈ ၊ သိမ္ငယ္မႈ ၊ အထီးက်န္မႈေတြကို ေဖ်ာက္ဖ်က္မရႏိုင္ဘူးေလ။ မိဘေတြစံုစံုညီညီရွိေနတဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ေတြ႔တိုင္း သူဟာ သိမ္ငယ္ေနႏိုင္တာကို လူႀကီးမိဘ ၊ ဆရာသမားေတြက နားလည္မႈနဲ႔ ေဖးမမႈမျပဳရင္ အဲဒီအထီးက်န္ သိမ္ငယ္မႈေတြဟာ သူ႔ဘဝတသက္တာမွ ပါသြားႏိုင္ပါတယ္။

ကေလးသူငယ္ေတြဟာ ႏုနယ္တယ္လို႔ လက္ခံရင္ သူတို႔ခံစားခ်က္ေတြဟာ ႏူးညံ့ၿပီး ထိလြယ္ ၊ ရွလြယ္ ျဖစ္တတ္တာကိုလည္း လက္ခံရပါမယ္။ သူတို႔ဟာ မေျပာရဲလို႔ ၊ မေျပာခ်င္လို႔ သူတို႔ခံစားခ်က္ကို ဖြင့္ဟခ်င္မွ ဖြင့္ဟေျပာမွာပါ။ သူတို႔ဖြင့္ဟမေျပာလည္း သူတို႔ရင္ထဲကို ထိုးေဖာက္ဝင္ၾကည့္ၿပီး နားလည္ေပးႏိုင္မယ့္ ၊ ေႏြးေထြးေပးႏိုင္မယ့္ လူႀကီးမိဘ ၊ ဆရာသမားေတြဟာ သူတို႔ဘဝအေထာက္အပံ့အတြက္ ၊ သူတို႔ခံစားခ်က္အေထာက္အပံ့အတြက္ လိုအပ္ေနပါတယ္။ ပစၥည္းေတြ ပံုေပးလည္း လုပ္ယူလို႔မရႏိုင္တာ ေမတၱာတရားပါ။ အဲဒီေမတၱာတရားကေနမွ ေႏြးေထြးတဲ့ ခံစားခ်က္ဆိုတာကို ရရွိတာပါ။ စိတ္အင္အားနဲ႔ ေမတၱာတရားသာျပည့္စံုေနပါေစ ပစၥည္းမျပည့္စံုတဲ့ဘဝကို မိဘေတြနဲ႔ ဒိုးတူေဘာင္ဘက္ ႐ုန္းကန္သြားႏိုင္တဲ့ခြန္အားကို သဘာဝက ဖန္ဆင္းေပးတယ္။

ပစၥည္းဥစၥာဘယ္ေလာက္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုနဲ႔ ထားႏိုင္ပါေစ ေမတၱာမခံစားရဘူးလို႔ အထီးက်န္ခံစားရသူေတြဟာ လူ႔ဘ့ဝမွာ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းေနရတာေတြဟာ အဓိပၸါယ္မရွိဘူး ၊ ျမင္သမွ်ေတြဟာ စိတ္ဝင္စားစရာမရွိဘူး ၊ ရထားတာေတြက အသံုးမဝင္ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကိုလည္း ျဖစ္ေစပါတယ္။ လစ္ဟာေနတဲ့ ေမတၱာတရားကို ရွာေဖြရင္း မေတြ႔ရွိႏိုင္ၾကတာမ်ိဳးလည္း ႀကံဳရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကို သူတို႔က ေပ်ာ္စရာရွာတယ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ေမတၱာတရားကို မခံစားရေတာ့ ေႏြးေထြးေပ်ာ္႐ႊင္တဲ့ ခံစားခ်က္ကို မခံစားရတာပါ။ အထီးက်န္စိတ္ေဝဒနာဟာ ေငြေၾကးဂုဏ္ျဒပ္ေတြနဲ႔ အစားထိုးေပးလို႔ ၊ အတုအေယာင္ေတြနဲ႔ ခံစားေစလို႔ ေပ်ာက္သြားတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ေမတၱာတရားကို ခံစားရမွ ေပ်ာက္ကင္းသြားတတ္တာပါ။ ကေလးငယ္ေတြ အထီးက်န္စိတ္ေဝဒနာက ကင္းလြတ္ၾကပါေစေလ။

ရတု (Burmesehearts.com)

BurmeseHearts Courses

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%91%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9/feed/ 0
ကေလးကို ႏွာေခါင္းက အသက္ရွဴက်င့္ ေလ့က်င့္ေပးပါ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%80%e1%80%b1%e1%80%9c%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ad%e1%80%af-%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%ac%e1%80%b1%e1%80%81%e1%80%ab%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%80-%e1%80%a1%e1%80%9e%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%9b/ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%80%e1%80%b1%e1%80%9c%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ad%e1%80%af-%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%ac%e1%80%b1%e1%80%81%e1%80%ab%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%80-%e1%80%a1%e1%80%9e%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%9b/#respond Sat, 18 Jul 2015 11:10:40 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=10473
ကေလးကို ႏွာေခါင္းက အသက္ရွဴတတ္ေအာင္ သတိထားေလ့က်င့္ေပးရမွာပါ။
ကေလးကို ႏွာေခါင္းက အသက္ရွဴတတ္ေအာင္ သတိထားေလ့က်င့္ေပးရမွာပါ။

ႏွာေခါင္းဟာ အသက္ရွဴထုတ္ဖို႔ ၊ အနံ႔ခံဖို႔ အလုပ္ကိုလုပ္ၿပီး ခံတြင္းကေတာ့ အရသာခံျခင္း ၊ အစာစားျခင္း ၊ စကားေျပာျခင္းေတြကို လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမြးကင္းစအရြယ္ကေန ပါးစပ္နဲ႔ အသက္ရွဴတတ္တဲ့ ကေလးရဲ႕ အက်င့္ကို မိဘအုပ္ထိန္းသူက သတိထားၿပီး မျပင္ေပးတဲ့အခါမွာ ကေလးသိတတ္နားလည္လာလို႔ ကိုယ္တိုင္သတိထားမိတဲ့အရြယ္ေရာက္ရင္ ျပင္ဖို႔ ေနာက္က်ေကာင္း ေနာက္က်သြားၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ အသက္ရွဴတာ အက်င့္စြဲလာကာ အဲဒီအက်င့္ဟာ ေသရာပါျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ကၽြန္မမိခင္ဟာ ယခု အသက္(၇၅)ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ႏွာေခါင္းနဲ႔ အသက္ရွဴက်င့္ သိတတ္စကတည္းက မရွိလာတာ သတိျပဳမိၿပီး ယခုခ်ိန္အထိ ဘယ္လိုျပင္ျပင္ ျပင္မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မိဘေတြက ကေလးေမြးကင္းစကတည္းက ပါးစပ္ကေလးဟၿပီး ကေလးအသက္ရွဴေနတဲ့အခါမွာ ပါးစပ္ကို သတိထားၿပီး ေစ့ေပးက်င့္ ၊ ေမးေစ့ေအာက္ကေန လက္နဲ႔ထိန္းပိတ္ေပးၿပီး ကေလးကို ႏွာေခါင္းက အသက္ရွဴတဲ့အက်င့္ လုပ္ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။
BurmeseHearts Blog

ႏွာေခါင္းဟာ အသက္ရွဴဖို႔ သီးသန္႔အဂၤါရပ္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဖုန္ေတြ ၊ အမႈန္ေတြကို စစ္ထုတ္ႏိုင္ဖို႔ အေမႊးေတြက ႏွာေခါင္းအတြင္းမွာ သဘာဝအေလ်ာက္ရွိေနပါတယ္။

ပါးစပ္မွာက်ေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳး ဖုန္ေတြကို စစ္ေပးဖို႔ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ပါးစပ္နဲ႔ အသက္ရွဴက်င့္ စြဲလာတဲ့သူေတြဟာ ခံတြင္းေျခာက္ေသြ႔ၿပီး လည္ေခ်ာင္း ကူးစက္ေရာဂါေတြ ရရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ကေလးဟာ အေအးမိတာေတြ မၾကာခဏျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုေတြ မျဖစ္လာဖို႔ ကေလးေတြကို ခ်ိဳလိမ္လို႔ေခၚတဲ့ (paqcifier) နဲ႔ ပါးစပ္ကို ပိတ္ထားၿပီး ႏွာေခါင္းက အသက္ရွဴက်င့္ လုပ္တာျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲ ခ်ိဳလိမ္သံုးပါေစ ကေလးဟာ အစာစစားစ ၊ စကားစေျပာစအခ်ိန္မွာေတာ့ လူႀကီးက သတိမထားမိရင္ ပါးစပ္ကေနၿပီး အသက္ရွဴေနဦးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ခ်ိဳလိမ္ဟာ ကေလးပါးစပ္ထဲ ထည့္ထားခ်ိန္ မ်ားလာတဲ့အခါမွာ ကေလးဟာ အက်င့္ျဖစ္လာၿပီး ဒီခ်ိဳလိမ္ကိုမွ မစုပ္ရရင္ အထီးက်န္သလို ၊ မေနတတ္သလို ျဖစ္လာတဲ့အတြက္ ကေလးသိတတ္ နားလည္လာတဲ့အခါမွာ ခ်ိဳလိမ္ျဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ယူၾကရတာလည္း ေတြ႔ရွိရပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးေလ့လာေတြ႔ရွိခ်က္ေတြမွာ ခ်ိဳလိမ္သံုးတဲ့ ကေလးအမ်ားစုဟာ ၎တို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ ၊ ဝမ္းနည္းမႈ (ရယ္ၿပံဳးျခင္း ၊ ေအာ္ဟစ္ငိုေႂကြးျခင္း ) ၊ ဆႏၵေတြကို ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ အခြင့္အေရး ပိုမိုနည္းပါးလွတဲ့အတြက္ ခ်ိဳလိမ္မသံုးခဲ့တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔စာရင္ မထံုတက္ေတးေလးေတြလို တက္ႂကြမႈ သိပ္မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ေတြ႔ရွိရပါတယ္။

ခ်ိဳလိမ္ဟာ ေမြးကင္းစအရြယ္ကေန စသံုးလို႔ရတယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ လူႀကီးေတြဟာ သူ႔ကို ခ်ိဳလိမ္တစ္ခုနဲ႔ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္အထိ အထီးက်န္ေစသလဲ အေပၚမွာလည္း မူတည္လို႔ ေနပါတယ္။ အထီးက်န္ၿပီး ခ်ိဳလိမ္အေဖာ္ျပဳရတဲ့အခ်ိန္မ်ားေလ ကေလးေတြဟာ ခံစားမႈကို ျပေလ့မရွိတဲ့ မထံုတက္ေတးေလးေတြ ျဖစ္လာေလပါ။

ပါးစပ္ကို သတိထားပိတ္ၿပီး ႏွာေခါင္းက အသက္ရွဴက်င့္ မလုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ မိခင္ေတြဟာ ကေလးကို ခ်ိဳလိမ္သံုးႏိုင္ေပမယ့္ ကေလးရဲ႕ ခံစားမႈကို မ်က္လံုးကတဆင့္ ဖတ္တတ္ေအာင္ ၊ ကေလးကို အထီးက်န္ျဖစ္မေနေအာင္ ၊ ခ်ိဳလိမ္နဲ႔  အေဖာ္ျပဳေနရသူ မျဖစ္ေအာင္ သတိထားရမွာပါ။ မိမိခံစားမႈကို ငယ္စဥ္ကတည္းက ေဖာ္ျပ ၊ ေျပာဆိုႏိုင္ခြင့္ရွိပါမွ ကေလးငယ္ေတြဟာ မွ်တမႈ ၊ တက္ႂကြမႈ ၊ ယံုၾကည္မႈေတြကို ခံစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ရတု (Burmesehearts.com)

BurmeseHearts Courses

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%80%80%e1%80%b1%e1%80%9c%e1%80%b8%e1%80%80%e1%80%ad%e1%80%af-%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%ac%e1%80%b1%e1%80%81%e1%80%ab%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%80-%e1%80%a1%e1%80%9e%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%9b/feed/ 0