ပညာ – BurmeseHearts http://www.burmesehearts.com Online courses marketplace in Burmese language. Become a student, become a teacher, learn Thu, 29 Nov 2018 07:26:45 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.0.2 http://www.burmesehearts.com/wp-content/uploads/2015/09/cropped-SortingBurmeseNumbersA-32x32.png ပညာ – BurmeseHearts http://www.burmesehearts.com 32 32 ေမတၱာ ၊ ေစတနာ ႏွင့္ ပညာအရင္းခံမွသာ ေအာင္ျမင္ေသာအလုပ္ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%b1%e1%80%99%e1%80%90%e1%81%b1%e1%80%ac-%e1%81%8a-%e1%80%b1%e1%80%85%e1%80%90%e1%80%94%e1%80%ac-%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%95%e1%80%8a%e1%80%ac%e1%80%a1%e1%80%9b/ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%b1%e1%80%99%e1%80%90%e1%81%b1%e1%80%ac-%e1%81%8a-%e1%80%b1%e1%80%85%e1%80%90%e1%80%94%e1%80%ac-%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%95%e1%80%8a%e1%80%ac%e1%80%a1%e1%80%9b/#respond Sat, 18 Mar 2017 04:43:59 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=74065 ငယ္ငယ္ကတည္းက က်န္းမာေရး မၾကာခဏဆိုသလို ခ်ဴ ခ်ာတတ္တဲ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ ေဆး႐ံုသို႔ တစ္ေခါက္ေရာက္ရျပန္တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအလည္ျပန္တုန္း စားခ်င္တာေတြ စားခ်င္တဲ့ဆိုင္ေတြမွာ စားခဲ့တဲ့ကၽြန္မတစ္ေယာက္ စကၤာပူျပန္လာတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚမွာ အန္ၿပီးဖ်ားတာ ရက္သတၱပတ္တပတ္လံုးလည္းဖ်ား ၊ မစားမေသာက္ခ်င္လို႔ မစားမေသာက္နဲ႔ ကိုယ္အေလးခ်ိန္လည္း တပတ္အတြင္း  ႏွစ္ကီလိုေလာက္က်သြားၿပီး မသကၤာလို႔ နီးရာေဆးခန္းကဆရာဝန္ျပေတာ့ ဆရာဝန္ကစမ္းသပ္စစ္ေဆးၿပီး ေဆး႐ံုတက္ဖို႔ ေဆးစာခ်က္ခ်င္းေရးေပးပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စကၤာပူေဆး႐ံုကို ကၽြန္မခ်က္ခ်င္း ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ Observation Room မွာ နာရီပိုင္းထား ဆီးစစ္ ၊ ေသြးစစ္နဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ကုသမႈအခ်ိဳ႕ စတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေရာဂါေၾကာင့္ ကၽြန္မဒီလိုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အေျဖေတာ့ မသိရေသးပါဘူး။  ေဆး႐ံုတက္ဖို႔ ေသြးေၾကာေတြထဲ အပ္ေတြလည္း အဆင္သင့္ထည့္ၿပီး ေဆး႐ံုကေပးတဲ့ ဝတ္စံုလည္း ဝတ္ၿပီးအဆင္သင့္နဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မက်န္းမာေရး ဘာမွထူးထူးျခားျခားမဆိုးရြားလာဘဲ […]]]>

ငယ္ငယ္ကတည္းက က်န္းမာေရး မၾကာခဏဆိုသလို ခ်ဴ ခ်ာတတ္တဲ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ ေဆး႐ံုသို႔ တစ္ေခါက္ေရာက္ရျပန္တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအလည္ျပန္တုန္း စားခ်င္တာေတြ စားခ်င္တဲ့ဆိုင္ေတြမွာ စားခဲ့တဲ့ကၽြန္မတစ္ေယာက္ စကၤာပူျပန္လာတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚမွာ အန္ၿပီးဖ်ားတာ ရက္သတၱပတ္တပတ္လံုးလည္းဖ်ား ၊ မစားမေသာက္ခ်င္လို႔ မစားမေသာက္နဲ႔ ကိုယ္အေလးခ်ိန္လည္း တပတ္အတြင္း  ႏွစ္ကီလိုေလာက္က်သြားၿပီး မသကၤာလို႔ နီးရာေဆးခန္းကဆရာဝန္ျပေတာ့ ဆရာဝန္ကစမ္းသပ္စစ္ေဆးၿပီး ေဆး႐ံုတက္ဖို႔ ေဆးစာခ်က္ခ်င္းေရးေပးပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စကၤာပူေဆး႐ံုကို ကၽြန္မခ်က္ခ်င္း ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ပထမေတာ့ Observation Room မွာ နာရီပိုင္းထား ဆီးစစ္ ၊ ေသြးစစ္နဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ကုသမႈအခ်ိဳ႕ စတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေရာဂါေၾကာင့္ ကၽြန္မဒီလိုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အေျဖေတာ့ မသိရေသးပါဘူး။  ေဆး႐ံုတက္ဖို႔ ေသြးေၾကာေတြထဲ အပ္ေတြလည္း အဆင္သင့္ထည့္ၿပီး ေဆး႐ံုကေပးတဲ့ ဝတ္စံုလည္း ဝတ္ၿပီးအဆင္သင့္နဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မက်န္းမာေရး ဘာမွထူးထူးျခားျခားမဆိုးရြားလာဘဲ အဖ်ားက်ေဆးအရွိန္ေတြေၾကာင့္ အဖ်ားလည္း အေတာ္ၾကာက်သြားခဲ့တာမို႔ အိမ္ျပန္ခြင့္ရခဲ့တယ္။

ေနာက္တေန႔မနက္ပိုင္းမွာ ေဆး႐ံုကကၽြန္မကိုဖုန္းဆက္ေခၚၿပီး ေဆး႐ံုအျမန္ဆံုးလာတက္ဖို႔ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ေသြးထဲမွာ ဘက္တီးရီးယားေတြကို စစ္ေဆးေတြ႔ရွိရတာမို႔ ဒီဘက္တီးရီးယားေတြ ဘယ္ကလာတယ္ဆိုတာကို အျမန္ဆံုးရွာၿပီး ဒီဘက္တီးရီးယားေတြကို သုတ္သင္ရွင္းလင္းရမယ္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မေဆး႐ံုတက္ခဲ့ရတယ္။

ပထမဆံုး ျပင္ပလူနာဌာနမွာ ၂၄နာရီထားပါတယ္။ ကၽြန္မကိုထားတဲ့ ျပင္ပလူနာဌာနမွာ ခုတင္၁၀လံုးရွိပါတယ္။ ဒါကလည္း လူနာက တစ္ေယာက္တည္းအခန္းယူမလား ၊ အမ်ားနဲ႔ေနမလားဆိုတာကို ေရြးခ်ယ္ရတာပါ။ ကၽြန္မက အမ်ားနဲ႔ေနဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာပါ။ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ စကၤာပူေဆး႐ံုဆိုတာကို စပ္စုခ်င္ေသးတယ္ေလ။

ကေလးေမြးတုန္းတေခါက္ေလာက္ပဲ စကၤာပူမွာ ေဆး႐ံုတက္ဖူးတာဆိုေတာ့ အျခားေရာဂါနဲ႔တက္တဲ့အခါ ဘယ္လိုလူနာေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုရမလဲ ၊ ဘယ္လိုထူးျခားမႈေတြရွိေနမလဲ ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ဘာေတြ ကြာျခားေနမလဲဆိုတာကို သိခ်င္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မကိုထားတဲ့ ျပင္ပလူနာဌာနမွာ အငယ္ဆံုးလူနာက ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းပါ။ က်န္တဲ့အရြယ္ေတြက အသက္(၅၀)ေက်ာ္ကေန (၈၀)ေက်ာ္အရြယ္အထိ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိၾကပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ ႔ခုတင္ေျခရင္း ဟိုဘက္နံရံမွာ ကၽြန္မ အား ၊ ဘား ၊ မား လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ အဖြားတစ္ေယာက္ရယ္ ၊ ကၽြန္မရယ္ပဲ ခုတင္နား လူနာေစာင့္မရွိတာ။ က်န္တဲ့လူနာေတြက ညအိပ္ခ်ိန္ကလြဲရင္ အိမ္ကလာၿပီး အေဖာ္လုပ္ၾကတယ္။ ည(၈)နာရီေက်ာ္ဆို ျပန္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအမ်ိဳးသားက ကၽြန္မသမီးေလးၾကည့္ေနရလို႔ ကၽြန္မကို လာမေစာင့္ႏိုင္ဘူး။ သမီးေလးကိုလည္း ေဆး႐ံုကို ဘာေရာဂါမွန္းမသိတဲ့ လူနာေတြၾကား မေခၚလာေစခ်င္လို႔ ကၽြန္မအနားမွာ လူနာေစာင့္မရွိတာပါ။

အား ဘား မား လို႔ ကၽြန္မနာမည္ေပးထားတဲ့အဖြားက  ခန္႔မွန္းအသက္ (၈၀)ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္။ မ်က္လံုးေတြက အၿမဲ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုေဝ့ဝိုက္ၾကည့္ေနေပမယ့္ ဘာမွျမင္ရပံုမေပၚဘူး။ သူ႔ဘာသာသူလည္း မထႏိုင္ဘူး။ အသိလည္းကပ္ေနတဲ့ပံုမရွိဘူး။ နာရီပိုင္းေလာက္ ခဏေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္ကလြဲရင္ အၿမဲတမ္း အား ဘား မား ဆိုၿပီး ေယာင္ ေယာင္ ေအာ္ေနတတ္တာ။ ဒါေၾကာင့္ အား ဘား မားလို႔ နာမည္ေပးထားတာ။ ဒီဝါ့ဒ္ထဲ စေရာက္စကေတာ့ ညပိုင္းမို႔ ကိုယ္က အအိပ္လည္းဆတ္ ၊ လက္ႏွစ္ဘက္လံုးမွာ ပိုက္ေတြနဲ႔သြင္းထားတဲ့ ေဆးရွိန္ေတြေၾကာင့္လည္း အိပ္ခ်င္ေနတတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အဖြားရဲ႕ အား ဘား မား ေအာ္သံေၾကာင့္ ခဏ ခဏ လန္႔ႏိုးခဲ့ရတယ္။

စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာက လူနာေစာင့္မရွိတဲ့ အား ဘား မား အဖြားကို ဆရာဝန္ေတြ ဂ႐ုစိုက္ၾကပံုပါ။ အသိမကပ္တာမို႔ ဆန္ျပဳတ္လိုအရာကို အဖြားမနက္စာစားတယ္။ ဆန္ျပဳတ္ထည့္တဲ့ခြက္ကလည္း ခပ္ေသးေသးမို႔ နည္းနည္းေလးသာ ပါမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အသိမကပ္တဲ့အဖြားကို ေဖာ္ေရြတဲ့ ဆရာဝန္မေလးႏွစ္ေယာက္က မနက္စာေခ်ာ႔ၿပီးခြံ႔ေနၾကတာကို အံ့အားတသင့္နဲ႔ ၾကည္ႏူးဖြယ္ျမင္ေတြ႔ရတာပါ။ အသက္ႏွစ္ဆယ္စြန္းစြန္းအရြယ္ ႏုႏုငယ္ငယ္ဆရာဝန္မေလးႏွစ္ေယာက္က အဖြားကို တ႐ုတ္လိုႏႈတ္ဆက္လိုက္ ျမႇဴလိုက္ ၿပံဳးျပလိုက္ ထမင္းေကၽြးေတာ့မယ္လို႔ေျပာၿပီး ပါးစပ္ဟဖို႔ အာ … အာ နဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္လို စိတ္ရွည္ရွည္ ေခ်ာ႔ေကၽြးေနတဲ့ ျမင္ကြင္းက ကၽြန္မအတြက္ ၾကည္ႏူးစရာပါ။

တစ္ဦးက အဖြားကို  အာလို႔ ပါးစပ္ဟခိုင္းၿပီး တဇြန္းခပ္ေကၽြးခ်ိန္ က်န္တစ္ဦးက အဖြားရဲ႕ လည္မ်ိဳ နား နားၾကပ္ကပ္ထားတယ္။ ပထမေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္း ကၽြန္မနားမလည္ေပမယ့္ နားၾကပ္ကပ္ထားတဲ့တစ္ေယာက္က ေနာက္တစ္လုတ္ကိုခြံ႔ဖို႔ေျပာမွ ခြံ႔တဲ့ဆရာဝန္မက အဖြားကို အာလို႔ ပါးစပ္ဟခိုင္းၿပီး ခြံ႔တယ္။ ခြံ႔ၿပီးရင္ ျမန္ … ျမန္ … ျမန္ လို႔ ဝါးဟန္လုပ္ၿပီး ဝါးစားမ်ိဳ ခ်ခိုင္းတဲ့ အမူအရာေတြကို ေတြ႔ေတာ့မွ ဘာေၾကာင့္ လည္မ်ိဳ နား နားၾကပ္ကပ္နားေထာင္သလဲဆိုတာကို ကၽြန္မနားလည္ခဲ့တာ။ အဖြား အစာတလုပ္မ်ိဳခ်ၿပီးမွ ေနာက္တစ္လုပ္ကို ခြံ႔ခိုင္းဖို႔ လည္မ်ိဳနား နားၾကပ္ကပ္ထားတာကို နားလည္ခဲ့တာ။

ဒီလိုမွမလုပ္ရင္ အသိမရွိတဲ့အဖြား အစာသီးႏိုင္တယ္။ အစာေတြ အသက္႐ွဴလမ္းေၾကာင္းထဲပိတ္ေနရင္ ပိုဒုကၡေရာက္ႏိုင္တယ္။ အဖြားလို လူနာရွင္အနားမွာမရွိ ၊ အသိလည္းမရွိတဲ့ လူနာကို သူတို႔လို ဆရာဝန္ေတြရဲ႕ အေသးစိတ္ကေလးကအစ ဂ႐ုစိုက္မႈအတြက္ ကၽြန္မၾကည္ႏူးရတာပါ။ စိတ္ထဲကေန ဒီဆရာဝန္မေလးေတြကို ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ သူတို႔ဟာ အလုပ္သေဘာအရ လုပ္ေနတာထက္ တကယ့္ကို အဖြားအေပၚဂ႐ုတစိုက္ ေပ်ာ္ေအာင္ ၊ စားခ်င္စိတ္ရွိေအာင္ ၾကင္နာစြာျပဳစုေနတာ ျမင္ရတဲ့ကၽြန္မ ၾကည္ႏူးမိတယ္။ အဲဒီေဆး႐ံုမွာ Special Nurse ငွါးမလားလို႔ ကၽြန္မကို လာေမးတဲ့သူမရွိသလို Special Nurse လည္းမထားဘူး။ ဝါ့ဒ္ထဲတာဝန္က်တဲ့ ဆရာဝန္နဲ႔ သူနာျပဳေတြကပဲ အလွည့္က် ျပဳစုလုပ္ကိုင္သြားၾကရတာ။

ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ကၽြန္မအေမကို သတိရမိတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ပုဂၢလိက ေဆး႐ံုတစ္ခုမွာ အစာအဆိပ္သင့္ၿပီး ဝမ္းေလၽွာလို႔ ေဆး႐ံုတက္ခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မအေမဟာ ေဆး႐ံုတက္စက အေကာင္းႀကီး လမ္းေလၽွာက္ႏိုင္ ၊ အသိရွိရွိနဲ႔ စားႏိုင္ ၊ ေသာက္ႏိုင္ ၊ စကားေတြေျပာႏိုင္ပါရက္နဲ႔ လူနာရွင္ျဖစ္တဲ့ သားသမီးေတြ ႏိုင္ငံရပ္ျခားေရာက္ေနလို႔ အနားမွာ လူနာေစာင့္မရွိတဲ့အေမ့ကို Special Nurse ေန႔ညငွါးခိုင္းတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အေမဟာ ေဆး႐ံုေပၚ ဝမ္းဆက္ေလၽွာရာက ရက္ပိုင္းအတြင္း သတိလစ္သြားတယ္။ ေဆး႐ံုမွာ ေငြႀကိဳသြင္းထားတာမို႔ ၊ အမ်ိဳးေတြကိုလည္း စိတ္မပူနဲ႔ ျပန္ေကာင္းလာမယ္ေျပာတာမို႔ အမ်ိဳးေတြက ကၽြန္မတို႔သားသမီးေတြ အေဝးကစိတ္ပူမွာစိုးလို႔ သတိလစ္ေနတာကို ျပန္မေျပာဘူး။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနလို႔ သတိျပန္မလည္လာဘဲ တကိုယ္လံုး ေဖာေရာင္ေနေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔ကို အမ်ိဳးက အသိလွမ္းေပးခဲ့တာ အေျခအေနမေကာင္းဘူးတဲ့။

အမ်ိဳးေတြကိုေမးေတာ့ ဘာေရာဂါမွန္းမသိသလို ၊ ဆရာဝန္ေတြကလည္း မေျပာဘူး ၊ Special Nurse ေတြကလည္း မသိဘူးလို႔ေျပာတယ္တဲ့။ ကၽြန္မေလယာဥ္လက္မွတ္ခ်က္ခ်င္းစီစဥ္ၿပီး အေမ့ဆီလိုက္ေတာ့ အသိမရွိတဲ့ အေမ့နားမွာ ဝတၳဳဖတ္ေနတဲ့ Special Nurse ကိုေတြ႔ခဲ့တယ္။ အေမ့ေရာဂါအေၾကာင္း ေမးေတာ့ တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္နဲ႔ ဘာမွမရွင္းျပႏိုင္ဘူး။ ဘာေတြ on ထားသလဲဆိုတာလဲ မေျပာႏိုင္ဘူး။ တေန႔ထက္တေန႔ တိုးတက္လား ၊ ဆိုးရြားလာလားဆိုတာလည္း မသိဘူး။ ဝါ့ဒ္ကနာ႔စ္နဲ႔ ဆရာဝန္ေတြကိုေမးေတာ့လည္း ကၽြန္မနားမလည္တဲ့ ေဆးပညာမို႔လို႔ မရွင္းျပႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့ ကၽြန္မထေသာင္းက်န္းမွ အေမ့တာဝန္ယူတဲ့ ဆရာဝန္ႀကီးဆိုတာကို အေရးတႀကီး ဖုန္းေခၚေပးတယ္။

နာရီပိုင္းအတြင္း ဆရာဝန္ႀကီးကိုယ္တိုင္ ကၽြန္မတို႔ကို လာေတြ႔မွ အေမဟာ ဝမ္းေလၽွာရင္း ေက်ာက္ကပ္ထိသြားတာျဖစ္ေၾကာင္း ၊ အခ်ိန္မီေက်ာက္ကပ္မေဆးရင္ အသက္မမီႏိုင္ေၾကာင္းနဲ႔ အခုေတာင္မွ အသက္မီလိမ့္မယ္လို႔ မေသခ်ာေၾကာင္းဆိုတာေတြ သိခြင့္ရခဲ့တာပါ။ အိမ္နဲ႔ နီးနီးနားနား အေမတက္တဲ့ မဟာၿမိဳင္ေဆး႐ံုမွာ ေက်ာက္ကပ္ေဆးတဲ့စက္မရွိဘူး။ ကိုယ့္ေဆး႐ံုမွာမရွိတဲ့စက္နဲ႔ လူနာကုသမႈလိုတယ္ဆိုတာကို လူနာနဲ႔ လူနာရွင္ေတြ (ကၽြန္မတို႔အမ်ိဳးေတြ)ကို အသိမေပးဘဲ ပိုက္ဆံကို ရသေလာက္ လူနာဆီက ညာယူရင္းဒီေလာက္ထိ လူနာအေျခအေနဆိုးသြားခဲ့တာကို အဲဒီဝါ့ဒ္က ဆရာဝန္က သူၾကည့္ခ သံုးေသာင္းေလၽွာ့ေပးတာကလြဲရင္ ဘာမွ တာဝန္ယူတာမ်ိဳး ၊ ေတာင္းပန္တာမ်ိဳး ၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တာမ်ိဳးေတြ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။

ကၽြန္မဆိုလိုတာက တာဝန္ယူမႈနဲ႔ တာဝန္ခံမႈအပိုင္းေတြကို ႏိႈင္းယွဥ္ျပခ်င္တာ။ တာဝန္ယူတဲ့ေနရာဟာ လူနာေစာင့္မရွိလည္း တာဝန္သိၿပီး တာဝန္ယူတယ္။ တာဝန္မယူတတ္သူေတြက သူတို႔ေၾကာင့္ မွားယြင္းသြားပေစဦး ဘာမွတာဝန္ယူမႈ မရွိပါဘူး။ ေျပာင္းလဲသင့္ၿပီဆိုတဲ့အထဲမွာ စိတ္ဓါတ္ေတြ အဓိက ေျပာင္းလဲပစ္ရမယ္ဆိုရင္မွားမလား။ တာဝန္ယူမႈနဲ႔ တာဝန္ခံမႈေတြ ၊ တာဝန္သိတတ္မႈဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြဆီေရာက္ဖို႔ ေျပာင္းလဲပစ္ရမယ္ဆိုလည္း တာဝန္မယူတတ္သူေတြရွိေနသမၽွ တာဝန္မဲ့မႈေတြ ရွိေနမွာပဲ။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အဲဒီေဆး႐ံုကေငြေပးဆင္းခဲ့ၿပီး ေဆး႐ံုေျပာင္းကုသခဲ့တဲ့ အေမ ေသကံမေရာက္အသက္မေပ်ာက္ခဲ့ပါဘူး။ အေမအသက္မရွင္ခဲ့ရင္ေတာင္ အဲဒီေဆး႐ံုနဲ႔ အဲဒီဆရာဝန္ေတြကို တရားစြဲဖို႔ ကၽြန္မမွာ အစီအစဥ္မရွိပါဘူး။ တာဝန္မဲ့သူေတြ မ်ားေနတဲ့အရပ္မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲမွန္ေနပေစ အခ်ိန္နဲ႔ေငြေတြ ရင္းႏွီးၿပီး အမွန္တရားကို ဘဲဥအစရွာသလို လိုက္ရွာေနရဦးမွာမို႔ ဒီလူေတြနဲ႔ လံုးဝမ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္တာ ၊ မပတ္သက္ခ်င္တာ ၊ ခပ္ကင္းကင္း ေနလိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြေၾကာင့္ပဲ ဘာမွ အရွည္ အရွည္ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

တိုးတက္တဲ့ႏိုင္ငံနဲ႔ မတိုးတက္တဲ့ႏိုင္ငံ ဘာေတြကြာေနသလဲဆို ခံယူခ်က္ေတြနဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြ ၊ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြ၊ တာဝန္ခံလုပ္ကိုင္မႈေတြ ကြာေနတာပါ။ ဆရာဝန္ဆိုတဲ့အလုပ္မွာ သင္ယူထားတဲ့ပညာေတြအျပင္ လူနာအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာ ၊ လူနာကို အသက္သာဆံုးျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေတြမရွိဘဲ လူနာနဲ႔ လူနာရွင္ေတြ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ကုသမႈေတြ မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မလက္ေတြ႔ သိခဲ့ရၿပီေလ။ လူနာနဲ႔လူနာရွင္တိုင္းဟာ တာဝန္ခံၿပီး တာဝန္ယူတတ္တဲ့ဆရာဝန္ ၊ ပညာသာမက ေမတၱာနဲ႔ ေစတနာပါစြက္ၿပီး ကုသေပးေနတဲ့ ဆရာဝန္ေကာင္း ၊ ေဆးဝန္ထမ္းေကာင္းေတြနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေတြ႔ဆံုၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္း႐ံုမွတပါး အျခားမတတ္ႏိုင္ၿပီေလ။

ရတု (Burmesehearts.com)

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%80%b1%e1%80%99%e1%80%90%e1%81%b1%e1%80%ac-%e1%81%8a-%e1%80%b1%e1%80%85%e1%80%90%e1%80%94%e1%80%ac-%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%95%e1%80%8a%e1%80%ac%e1%80%a1%e1%80%9b/feed/ 0
မိဘႏွင့္သားသမီး ဆႏၵခ်င္း အၿမဲထပ္တူက်ပါ့မလား http://www.burmesehearts.com/%e1%80%99%e1%80%ad%e1%80%98%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%99%e1%80%ae%e1%80%b8-%e1%80%86%e1%82%8f%e1%81%b5%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%84%e1%80%b9/ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%99%e1%80%ad%e1%80%98%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%99%e1%80%ae%e1%80%b8-%e1%80%86%e1%82%8f%e1%81%b5%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%84%e1%80%b9/#respond Thu, 25 Jun 2015 09:12:15 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=9368

ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ ေတြးၾကည့္မိဖို႔ထက္ ကိုယ့္အုပ္ထိန္းသူက ကိုယ့္ကို ဘာျဖစ္ေစခ်င္တာလဲဆိုတာကို လိုက္လုပ္ခဲ့ရတဲ့သူေတြမ်ားပါတယ္။

သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အတိုင္းအတာအထိ မလုပ္ႏိုင္ဘဲ၊ ကိုယ့္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာလဲ ေက်ာ္သြားၿပီး ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တဲ့ အရာခ်ည္း လုပ္ေနရပါက ေဘးေခ်ာ္ထြက္သြားတတ္ပါတယ္။ သေဘာက ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္လုပ္ရင္း ပ်က္စီးသြားတတ္ၾကတဲ့ သေဘာပါ။

လုပ္ခ်င္ရာမျဖစ္ဘဲ မျဖစ္ခ်င္တာ လုပ္ေနရေတာ့ သည္းမခံႏိုင္တဲ့အဆံုး ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး ဇြတ္လုပ္သြားတဲ့ ဥာဏ္ထက္ျမက္သူေတြ၊ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ ပ်က္စီးသြားခဲ့တာ၊ လမ္းမွားသြားခဲ့တာေတြလဲ ေခတ္အဆက္ဆက္ ျမင္ဖူးၾကမွာပါ။

တကယ္ေတာ့ ဒီလို လူေတာ္ေလးေတြ မေတာ္တေရာ္ ျဖစ္သြားရတဲ့ အဓိက တရားခံက အုပ္ထိန္းသူေတြ မေကာင္းခဲ့လို႔ဘဲ အျပစ္ဆိုရမလိုပါ။

ကေလးဆိုတာမ်ိဳးက အတုျမင္ အတတ္သင္တတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီလို သင္ယူေနတတ္တဲ့ ကေလးရဲ႕ ေန႔စဥ္က်င္လည္ရတဲ့ အသိုင္း၀န္းဟာ ဒီကေလးရဲ႕ စိတ္ဓာတ္အေတြးအေခၚကို အေရာင္ဆိုးပစ္လိုက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။

သူ႔ပါရမီေလးနဲ႔၊ သူ႔အေတြးေခၚေလးနဲ႔၊ သူ႔ရင့္က်က္မႈေလးနဲ႔ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းေနတတ္တဲ့၊ သတိရွိတဲ့ကေလးေတြသာ အုပ္ထိန္းသူက လမ္းမွားသြားေနလဲ လမ္းမွားကို လမ္းမွားမွန္းသိလို႔ လမ္းမွန္ကို ကိုယ့္ဘာသာသြားရင္း လမ္းမွန္ေရာက္သြားၾကတဲ့ ကေလးေတြလဲ ေတြ႔ရပါတယ္။

မိဘက အရက္သမား၊ ဖဲသမား၊ မေကာင္းတာေတြ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၿပီး စာရတၱပ်က္ျပားေနေပမယ့္ အဲဒီမိသားစုထဲကမွ ထြန္းေပါက္ေအာင္ျမင္ ထူးခၽြန္လိမၼာတဲ့ ကေလးငယ္ေတြလဲ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ သူ႔ကို ပဲ့ျပင္ေပးတဲ့သူရွိရင္ရွိ၊ မရွိရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ေလ့လာပဲ့ျပင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

မိဘေတြရဲ႕ ကိုယ့္သားသမီးကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ အတၱနဲ႔ ဆႏၵကလဲ ကိုယ့္သားသမီးေတြကို ၀န္ထုတ္၀န္ပိုး မျဖစ္ေစဖို႔ လိုပါတယ္။ တစ္လီတာပဲ ဆန္႔တဲ့ဗူးထဲ ႏွစ္လီတာ အတင္းစြတ္ထည့္ရင္ မ၀င္တဲ့အျပင္ ဖိတ္စင္ကုန္လို႔ ဆံုး႐ံႈးသြားတာပဲ အဖတ္တင္ပါလိမ့္မယ္။

ကိုယ့္သားသမီးကို ဘယ္ေလာက္ျဖစ္ေစခ်င္ခ်င္ ဒီဘက္မွာ ဒီ့ထက္ပိုၿပီး မျဖစ္လာရင္ အတင္းအက်ပ္ မရမက မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လာခဲ့ရင္ ကိုယ့္သားသမီး ကိုယ္ညႇဥ္းပန္းရာ က်ေနပါမယ္။ ကေလးက ဒီ့ထက္ ပိုမလုပ္ႏိုင္တဲ့အခါ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္သြားေတာ့မွ ကိုယ္ပဲ ရင္က်ိဳးရပါလိမ့္မယ္။

လူတိုင္းမွာ သူ႔အရည္အခ်င္းနဲ႔သူ၊ သူ႔ပါရမီနဲ႔သူ၊ သူထူးခၽြန္မႈနဲ႔သူ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဘယ္မွာ ထူးခၽြန္ေနလဲဆိုတာ အနီးကပ္ရွိေနတဲ့၊ သူ႔ကို အုပ္ထိန္းေပးတဲ့သူက အဓိက အကဲျဖတ္ေပးရမွာပါ။ သားသမီးေကာင္းစားေစခ်င္တယ္ဆိုတာ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္မွ သားသမီးေကာင္းစားတယ္လို႔ ယူဆတဲ့ မိဘေတြကို ကၽြန္မ ဒီေနရာကေန အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သားသမီးကို အတင္း ပညာတတ္ျဖစ္မွဆိုတာႀကီး ဇြတ္သြင္းမလုပ္ၾကပါနဲ႔။

ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေတာ့ ဂုဏ္ရွိတာေပါ့။ သားသမီးလဲဂုဏ္ရွိသလို၊ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြလဲ ဂုဏ္တက္တာမွန္ပါတယ္။ ဒါဆို ပညာဘက္မွာ မထူးခၽြန္ခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ရွင္၊ သဘင္၊ ဂီတ၊ အေက်ာ္အေမာ္ေတြရဲ႕ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြက ဂုဏ္မရွိေတာ့ဘူးလား။

ပညာဘက္မွာ မထူးခၽြန္၊ ဘြဲ႔မရခဲ့ေပမယ့္ စီးပြားေရးမွာ နပ္နပ္ကေလး လုပ္ကိုင္စားၿပီး ႀကီးပြားတိုးတက္ေနတဲ့ စီးပြားေရးသမားေတြရဲ႕ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြကေကာ ဂုဏ္မရွိဘူးလား။

ပညာဘက္မွာ အားမသာခဲ့တဲ့ အားကစားထူးခၽြန္သူေတြ၊ အိုင္တီထူးခၽြန္သူေတြ၊ ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေဒၚလာသီးေနသူေတြ၊ သူတို႔ေတြရဲ႕ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြကေကာ ဂုဏ္မရွိေတာ့ဘူးလား။

တကယ္ဆို ကိုယ့္သားသမီး သူေပ်ာ္ရာလုပ္ကိုင္ရင္း သူ႔ဘ၀သူ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္၊ ေက်ေက်နပ္နပ္ ျဖစ္ေနရင္ ကိုယ္ကေကာ ဘာေၾကာင့္ မေက်နပ္ႏိုင္ရပါသလဲ။ အဓိက က ကိုယ္မလုပ္ကိုင္၊ မေထာက္ပံ့ႏိုင္တဲ့ အရြယ္မေရာက္ခင္၊ ကိုယ္မ်က္စိမွိတ္မသြားခင္ သူ႔ေျခေထာက္ေပၚသူရပ္၊ သူ႔ဘ၀သူေကာင္းေကာင္း ထိန္းကြပ္ေအာင္ျမင္သြားရင္ ေက်နပ္သင့္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား။

အမႈန္ (Burmesehearts.com)

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%80%99%e1%80%ad%e1%80%98%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%99%e1%80%ae%e1%80%b8-%e1%80%86%e1%82%8f%e1%81%b5%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%84%e1%80%b9/feed/ 0
႐ံႈးနိမ့္တတ္သူ http://www.burmesehearts.com/%e1%82%90%e1%80%b6%e1%82%88%e1%80%b8%e1%80%94%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b7%e1%80%b9%e1%80%90%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%9e%e1%80%b0/ http://www.burmesehearts.com/%e1%82%90%e1%80%b6%e1%82%88%e1%80%b8%e1%80%94%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b7%e1%80%b9%e1%80%90%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%9e%e1%80%b0/#respond Mon, 22 Jun 2015 08:03:38 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=9264

အခက္အခဲျမင္ရင္အားေလ်ာ့

ကိုယ္ရည္အခါခါေသြးၿပီး

ပညာေသြးဖို႔ေတာ့ေမ့

ေပၚသမွ်ကို၀ယ္ယူ

စုေဆာင္းဖို႔လဲမသိႏိုင္ဘု။

ဇြဲရဲ႕အဓိပၸါယ္နားမလည္

၀ီရိယကိုမက်င့္သံုး

အလုပ္ကိုဥာဏ္မကူေတာ့

ယွဥ္လာရင္႐ံႈးနိမ့္မႈယူ

စိတ္ဓာတ္လဲမခိုင္သူ

ဒါမွ ႐ံႈးနိမ့္တတ္သူ။

ဇူဇူးစံ (Burmesehearts.com)

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%82%90%e1%80%b6%e1%82%88%e1%80%b8%e1%80%94%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b7%e1%80%b9%e1%80%90%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%9e%e1%80%b0/feed/ 0
အေျခခံပညာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမ်ားကို ကယ္တင္ပါ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%81%e1%80%81%e1%80%b6%e1%80%95%e1%80%8a%e1%80%ac-%e1%80%b1%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%af%e1%80%95%e1%80%b9%e1%82%80%e1%80%80/ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%81%e1%80%81%e1%80%b6%e1%80%95%e1%80%8a%e1%80%ac-%e1%80%b1%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%af%e1%80%95%e1%80%b9%e1%82%80%e1%80%80/#respond Mon, 22 Jun 2015 06:29:41 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=9253

ေက်ာင္းအပ္ႏႇံရာမွာ  မူလတန္းအဆင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ အခမဲ့ျဖစ္တယ္၊ အလယ္တန္းႏႇင့္ အထက္တန္းအဆင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားေက်ာင္း အပ္ႏႇံမႈအတြက္မူ သက္ဆိုင္ရာ အတန္းအလိုက္ မိဘဆရာအသင္းေၾကးတို႔သာ ေကာက္ခံသြားမွာ ျဖစ္ၿပီး မည့္သည့္အလႇဴေငြမႇ ေကာက္ခံခြင့္ မရႇိေၾကာင္း အမိန္႔ေတြ ထုတ္ေနပါၿပီ။ သက္ဆိုင္ရာတိုင္းေဒသႀကီးအဆင့္ ျပည္နယ္အဆင့္ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္ ပညာေရးမွဴးေတြကလည္း သက္ဆိုင္ရာ အေျခခံပညာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေတြကို ေငြလံုး၀ မေကာက္ဖို႔၊ ေကာက္ရင္ အေရးယူခံရမယ္ ဆိုတာသိရွိေၾကာင္း ၀န္ခံကတိေတြ ထိုးေနရတဲ့ေနရာေတြလည္း ထိုးေနရပါၿပီ။

အစိုးရ ပညာေရးဌာနတာ၀န္ရွိသူေတြက မူလတန္းအခမဲ့ အလယ္တန္းအထက္တန္း မိဘဆရာအသင္းေၾကးသာ ေကာက္ရမယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ မိဘဆရာအသင္းေၾကးဆိုတာကလည္း ၅တန္း ၅၀၀ ၊ ၆တန္း ၆၀၀ ၊ ၇တန္း ၇၀၀ ၊ ၈တန္း ၈၀၀ ၊ ၉တန္း ၉၀၀ ၊ ၁၀တန္း ၁၀၀၀ က်ပ္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလြဲရင္ ဘာမွမေကာက္ရဘူးလို႕ အစိုးရရဲ႕ အမိန္႕ကဆိုေနပါတယ္။

ဒါကိုမီဒီယာေတြမွာလည္း ေဖာ္ျပေနေတာ့ ေက်ာင္းသားမိဘေတြကလည္း ဒီအတိုင္းသိေနၾကပါၿပီ။ ဒါမေကာင္းဘူးလားလို႔ ေမးရင္ သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာလို႕ ေျပာရမည္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား ဆိုတာကိုေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ တာ၀န္ရွိသူမ်ားေရာ မိဘျပည္သူမ်ားေရာ စဥ္းစားရပါေတာ့မယ္။

သူငယ္တန္းမွ ၈တန္းအထိ တစ္တန္းလွ်င္ေက်ာင္းသားဦးေရ ၁၀၀ ႏႈန္းျဖင့္ ၉၀၀ ဦး၊  ၉တန္း ၁၀ တန္း တစ္တန္းလွ်င္ ၂၀၀ ဦးႏႈန္းျဖင့္ ၄၀၀ဦး၊ စုစုေပါင္း ေက်ာင္းသားဦးေရ ၁၃၀၀ ရွိေသာ အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ဆိုပါစို႔။ ထိုေက်ာင္းအတြက္ ပညာေရးဌာနကသတ္မွတ္ ထားေသာ ေက်ာင္းသားဆရာအခ်ိဳး၊ ဘာသာရပ္သင္ဆရာႏွင့္ေက်ာင္းသားအခ်ိဳး မ်ားႏွင့္ တြက္ခ်က္ပါက အနည္းဆံုးဆရာ ၁၀၀ ဦးရွိရပါမယ္။

စာသင္ခန္းတစ္ခန္း ပ်မ္းမွ် ၃၃ ဦးႏႈန္း ျဖင့္ထားပါက တစ္ေက်ာင္းလံုး စာသင္ခန္း ၄၀ ရွိပါမယ္။ ထိုေက်ာင္းသား ၁၃၀၀ ဆရာ ၁၀၀ စာသင္ခန္း ၄၀ ရွိေသာ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ႕ တစ္ႏွစ္ ကုန္က်စရိတ္ကို တြက္ခ်က္ၾကည့္ရေအာင္ပါ။

ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီဆိုတာနဲ႕ ေက်ာင္းအပ္ခံႏိုင္ဘို႕ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ေလွ်ာက္လႊာမ်ား၊ မိဘဆရာအသင္းေၾကးမ်ား လက္ခံရရွိေၾကာင္း ေငြေျပစာမ်ားပံုႏွိပ္ျခင္း  (ေက်ာင္းသားမိဘေပးရန္၊ ေက်ာင္းလက္ခံ၊ စာရင္းအစစ္ခံရန္အတြက္)၊ ေက်ာင္းအပ္ႏွံေရးေန႕ လႈပ္ရွားမႈ ဆိုင္းဘုတ္မ်ားျပဳလုပ္ျခင္း (အခ်ိဳ႕တိုင္းမ်ားတြင္ တိုင္းပညာေရးမွဴးရံုးက ဗီႏိုင္းမ်ား ပံုႏွိပ္၍ေရာင္းတာ၊ မ၀ယ္လို႕လဲမရပါ)၊ ေက်ာင္းအပ္ႏွံေရးေန႕အတြက္ ေငြေကာက္မေကာက္ လာစစ္ၾကကုန္ေသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ စစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕မ်ား ဧည့္ခံျခင္း၊ ပံုႏွိပ္စာအုပ္မ်ားကို သတ္မွတ္ေနရာမ်ားမွ ေက်ာင္းအေရာက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ကားျဖင့္သယ္ယူျခင္း (တစ္ႀကိမ္တည္းႏွင့္ အကုန္အျပည့္အစံုမရပါ ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး ၂ လေလာက္အထိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ထုတ္ယူရပါတယ္) အစရွိေသာ ကိစၥအ၀၀မ်ား အတြက္ ျမန္မာေငြ ၂သိန္း မရွိလွ်င္ မရပါ။

ဆရာဆရာ ၁၀၀ အတြက္ Teaching Notes ေရးရန္အတြက္ လယ္ဂ်ာစာအုပ္ ၁၀၀ ( ထိုစာအုပ္မရွိ၍မရပါ ေက်ာင္းစစ္လာလွ်င္ စစ္ပါတယ္)၊ စာသင္ခန္း ၄၀အတြက္ ေက်ာင္းေခၚႀကိမ္မွတ္တမ္းစာအုပ္ ၄၀၊ အမွတ္စာရင္းစာအုပ္ ၄၀၊ ဆရာစာသင္ၾကားမႈ မွတ္ပံုတင္စာအုပ္ ၄၀၊ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းလံုး၏ စာရင္းခ်ဳပ္မ်ားျပဳလုပ္ရန္၊ အထက္ဌာနမ်ားရဲ႕ စစ္ေဆးခ်က္မ်ားျပဳလုပ္ရန္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးရံုးအတြက္ လယ္ဂ်ာစာအုပ္ ၄၀၊ စုစုေပါင္းလယ္ဂ်ာစာအုပ္  ၂၆၀၊ (ထိုစာအုပ္မ်ားအညံ့စား ၀ယ္၍မရပါ ေက်ာင္းစစ္မ်ားလာတိုင္း စစ္ပါတယ္၊ စုတ္ျပတ္ေနလွ်င္လႊင့္ပစ္ပါတယ္)၊ အလတ္တန္းစား၀ယ္ရင္ တစ္အုပ္ ၅၀၀၊ ထို႕ေၾကာင့္ ၅၀၀ x ၂၆၀ = ၁၃၀၀၀၀ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးစီအတြက္ ပညာရည္တိုးတက္မႈမွတ္တမ္း ( Report Card ) အတြက္ ၂၀၀၀၀ က်ပ္ စုစုေပါင္းျမန္မာေငြ ၂ သိန္းမရွိလွ်င္ မရပါ။

စာသင္ခန္း ၄၀အတြက္ သင္ပံုးမ်ားကို ျပည္တြင္းျဖစ္စိန္တံဆိပ္ အညံ့စားသင္ပုန္းေဆးသုတ္ျခင္း ၊ ေဘာဖ်က္ ( Duster )၊ တစ္ႏွစ္စာ  ေျမျဖဴ (ေရးျဖစ္ရံု အမ်ိဳးအစား ) ၀ယ္ယူရန္အတြက္လည္း ျမန္မာေငြ ၂ သိန္းမရွိလွ်င္မရပါ ။ ေျမျဖဴပံုးေသးေသးေလး ၁၀၀ ပါေသာ ပံုးႀကီးတစ္ပံုးကို ျမန္မာေငြ ၇ ေသာင္းေပးေနရပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက စာသင္ခံု ျဖစ္ပါတယ္၊ မူလကစာသင္ခံုမ်ား အျပည့္အစံုရွိေနသည့္တိုင္ေအာင္ တစ္ႏွစ္လွ်င္ စာသင္ခန္း တစ္ခန္းအတြက္ အနည္းဆံုး စာသင္ခံုတစ္လံုးႏႈံးအစားထိုး ျဖည့္တင္းေပးရပါတယ္။ မည္သို႔ပင္ ဖင္ၿငိမ္ေအာင္ထိုင္ထိုင္၊ မည္သို႕ပင္ မက်ိဳးခင္က သံရိုက္ရိုက္၊ ဒီထိုင္ခံုကပ်က္တာကို ဟိုဘက္အက်ိဳးကေကာင္းတာနဲ႔ ဘယ္လိုေပါင္းေပါင္း တစ္ႏွစ္ကို တန္းခြဲတစ္ခုအတြက္ စာသင္ခံုတစ္လံုးႏႈံး ပ်မ္းမွ် အစားထိုးရပါတယ္။

ဒီေခတ္မွာ အညံ႕စားသစ္နဲ႕လုပ္ထားတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ စာသင္ခံုတစ္လံုးကို ျမန္မာေငြ ၂ေသာင္းခြဲမေပးလွ်င္မရပါ။  ဒီေတာ့ ၂၅၀၀၀ x ၄၀ = ၁၀၀၀၀၀၀ ( ၁၀ သိန္း) ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါၿမိဳ႕မွာ မီးမေလာင္မွ၊ ေရမႀကီးမွ ပါ၊ မီးေလာင္လို႔ ေရႀကီးလို႔မ်ား ကယ္ဆယ္ေရးစခန္း ေက်ာင္းမွာလာဖြင့္လိုက္လို႔ကေတာ့ ရွိတဲ့ခံုအကုန္ ေအးခ်မ္းေမ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။   ၿမိဳ႕မွာ အခမ္းအနားရွိတိုင္း ေက်ာင္းကခံုေတြ လာယူပါတယ္။ တင္လိုက္ခ်လိုက္နဲ႕ ျပန္လာေတာ့ခံုပို လာတယ္ဟူ၍ မရွိပါ။ နည့္လာတာ က်ိဳးလာတာ၊ ပါမလာတာသာ ရွိပါတယ္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးသည္ သာမန္အေျခအေနတြင္ တစ္ႏွစ္ ၁၀ သိန္းဘိုးေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးကုန္မွ ေနာက္ႏွစ္ေက်ာင္းဖြင့္လွ်င္ ေက်ာင္းသားမ်ား ထိုင္စရာရွိပါတယ္။

ဒီၾကားထဲ ေငြမေကာက္ရန္အမိန္႕ထုတ္ထားသူမ်ားက ေက်ာင္းကိုလာစစ္ရင္ “ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ခင္ဗ်ားေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားနဲ႕ စာသင္ခံု အခ်ိဳးမက်ဘူး နည္းေနတယ္ လုပ္ဦးေလ ေက်ာင္းသားေတြ က်ပ္ေနမွာေပါ့ဗ်၊ ဒီစာသင္ခံုနဲ႕ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳး မကိုက္ရင္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ အကြက္မွာ အမွတ္ေလ်ာ့မယ္ ဒါဆိုရင္ခင္ဗ်ား ပရိုမိုးရွင္မရေတာ့ဘူးဗ်ဓ ဟု ညႊန္ၾကားသြားေတာ္မူသည္မ်ားလည္း ရွိပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ေရမိလႅာကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ အေျခခံပညာဦးစီးဌာန၏ ေက်ာင္းအိမ္သာႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေသာညႊန္ၾကားခ်က္မွာ ေက်ာင္းသား ၅၀ ဦးလွ်င္ အိမ္သာ တစ္လံုးႏႈန္းအနည္းဆံုး ရွိရမည္ဟုဆိုပါတယ္။ ဒီေတာ့ေက်ာင္းသားဦးေရနဲ႕ တြက္လိုက္ရင္ ေယာက္်ားေလးအိမ္သာ ၁၄ လံုး မိန္းခေလးအိမ္သာ ၁၄ လံုး ဆရာဆရာမအိမ္သာ ၂လံုး  စုစုေပါင္း အိမ္သာ ၃၀ ရွိပါမယ္။

ေက်ာင္းရဲ႕သေဘာမွာ တစ္ခ်ိန္ထဲတက္၊ တစ္ခ်ိန္ထဲဆင္း စနစ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပါလွ်င္လည္း တစ္ခ်ိန္ထဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ အိမ္သာအလံုး ၃၀ သည္ပင္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မ်ားတြင္ ျပည့္က်ပ္ေနပါတယ္။ လူ ဦးေရ ၁၄၀၀ ခန္႕ ေန႔စဥ္သံုးေသာ အိမ္သာတို႕ကို ၂ လလွ်င္ ၃ ႀကိမ္ခန္႕ စုပ္ထုတ္ရပါတယ္။ တစ္ႀကိမ္စုပ္ထုတ္လွ်င္ ေယာက္်ားေလးအိမ္သာဘက္ ၂ေသာင္းခြဲ ၊ မိန္းခေလးအိမ္သာဘက္ ၂ေသာင္းခြဲ စုစုေပါင္းတစ္ႀကိမ္လွ်င္ ျမန္မာေငြ ၅၀၀၀၀ က်ပ္ကုန္က်ပါတယ္။ စာသင္လ ၈ လအတြင္ ၁၆ ႀကိမ္  တစ္ႀကိမ္လွ်င္ ၅၀၀၀၀ ဆိုေတာ့ ၈သိန္း က်ပါတယ္။ ဒါေတာင္ေက်ာင္းမို႔လို႕ စည္ပင္က အကူအညီေပးတဲ့ ေစ်းပါ။ ထိုအိမ္သာ အလံုး ၃၀ အတြက္ သန္႕ရွင္းေရး၀န္ထမ္းတစ္ဦးအနည္းဆံုး ငွားထားရပါတယ္၊ မငွားလို႔မရပါ။

ေက်ာင္းသားမ်ား အသင္းလိုက္တာ၀န္က်လုပ္တာလည္း လုပ္တာသာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း ပိတ္ၿပီဆို႔ၿပီဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြ မလုပ္တတ္ေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းအိမ္သာမ်ား ေန႔တိုင္းပိတ္ဆို႔ပါတယ္။ စကၠဴမ်ားျဖင့္ ပိတ္ဆို႔ပါတယ္။ ေရက်ေအာင္မေလာင္းပါ။ ေနာက္လူတစ္ေယာက္ကလည္း၀င္လာၿပီး ဒီအတိုင္းဆက္သြားလိုက္ပါတယ္။

၃ေယာက္ေလာက္လည္းသြားျပီးေရာ မရေတာ့ပါဘူး ပိတ္ဆို႕ကုန္ပါတယ္။ မိန္းခေလးအိမ္သာ ဘက္မွာလည္း အပ်ဳိေဖာ္၀င္စ ေက်ာင္းသူမ်ားရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးလစဥ္သံုး ပစၥည္းေတြကို အိမ္သာထဲထည့္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ၊ ဘယ္ေလာက္ ေဘးမွာထည့္စရာထားထား မရပါ၊ အိမ္သာထဲကို ထည့္ျဖစ္ေအာင္ ထည့္လို႔ ခက္လွတယ္။

ေက်ာင္းဖြဲ႕စည္းပံုတြင္ ထိုသန္႕ရွင္းေရး၀န္ထမ္းမပါရွိပါ။ သပ္သပ္ငွားရပါတယ္။ တစ္လကို ျမန္မာေငြ ၅၀၀၀၀ ေပးၿပီး ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ ငွားရပါတယ္။ တစ္လ ၅၀၀၀၀ ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္လ ၈ လအတြက္ ၄ သိန္း ၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ႏွင့္ စာေမးပြဲရာသီ ၄ လအတြက္ တစ္လလွ်င္ ၂ေသာင္းခြဲႏႈံးျဖင့္ ၁ သိန္း စုစုေပါင္း ၅ သိန္းကုန္က်ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ မီးပ်က္လို႔ ေရမတင္ႏိုင္ရင္ျဖစ္ျဖစ္၊ ၿမိဳ႕ေရေပးေရးက ေရမလာရင္ျဖစ္ျဖစ္ ထို လူ ၁၄၀၀ ပါေတာ္မူေရး အတြက္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးတို႔က စည္ပင္၊ မီးသတ္တို႔မွ တာ၀န္ရွိသူတို႔ထံ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ျဖင့္သြားကာ  ေရကား အကူအညီေတာင္းခံရပါတယ္။

“ဒီမွာဆရာႀကီးရ ဆရာႀကီးကိုေတာ့ ကူညီခ်င္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မီးသတ္ကား ဆရာႀကီးဆီ သြားတုန္း ၿမိဳ႕မီးေလာင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ျပဳတ္ၿပီဗ်၊ ေနာက္ တစ္ခုက မီးသတ္ဆိုတာလည္း မီးမေလာင္ရင္ ဆီတင္ေတာင္းလို႔ မရဘူးဗ် စက္ႏႈိးဆီေလာက္ပဲရွိတာ..” ဟုဆိုကာ စကားကို ျဖတ္ထားသျဖင့္ “ဟုတ္ကဲ့ပါ ဦးစီးမွဴးႀကီးရယ္ ဆီဘိုး တစ္ေခါက္ကိုတစ္ေသာင္းေပးပါ့မယ္ခင္ဗ်ာ ေရရရင္ပဲေတာ္လွပါၿပီ” ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ေတာင္းပန္ရတဲ႔အျပင္ ထိုမီးသတ္ကား ေက်ာင္းကို လာေနတုန္း ၿမိဳ႕မီးမေလာင္ေအာင္လည္း ဂါထာေပါင္းစံုရြတ္ကာ ဆုေတာင္းေပးရေသးတယ္။ မီးသတ္က တမင္ညစ္သည္မဟုတ္၊ သူတို႔တြင္လည္း ထိုအခက္အခဲ အမွန္ပင္ရွိပါတယ္။ မခက္လွပါလား….။

ဒီၾကားထဲ ေငြမေကာက္ရန္ ညႊန္ၾကားထားသူမ်ားက ေက်ာင္းကိုလာစစ္ရင္ အိမ္သာကို အရင္စစ္ပါတယ္။ “ခင္ဗ်ား ေက်ာင္းအိမ္သာေတြက သန္႕ရွင္းေရးေတာ့ မဆိုးပါပါဘူး.. ဒါေပမယ့္ ဒက္ေတာပိုးသတ္ေဆးနဲ႔ မရဘူး၊ ဒါျဖန္းဖို႔ လိုတယ္ မ်ားမ်ားျဖန္းရမယ္။ ၀မ္းေရာဂါဆိုတာ ဒီလိုအမ်ားသံုး အိမ္သာေတြကျဖစ္တာဗ်… ဟိုေနာက္က မိလႅာကန္ပတ္လည္မွာလည္း ထံုးမျဖဴးထားပါလား … ဆရာႀကီး ေပါ့တယ္ေနာ္… ေသခ်ာလုပ္ဖုိ႔ လိုမယ္၊ ဟင္…. ဒီမွာ အိမ္သာက ထြက္လာရင္ လက္ေဆးဖို႔ ဆပ္ျပာလည္းမရွိပါလား…. ဟာ… ခက္ေတာ့တာပဲ ခင္ဗ်ား ေက်ာင္းက်န္းမာေရး ကို႕စ္ေတြ ဘာေတြမတက္ဖူးဘူး ထင္တယ္… ဒီကို႕စ္ေတြမွာ ဒါေတြပါတယ္ဗ်” ဟု ေလျဖင့္ လမ္းညႊန္သြားသူမ်ားလည္းရွိရာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမ်ားက “ခင္ဗ်ားလည္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး မလုပ္ဖူးဘူးထင္တယ္” ဟု ျပန္ေမးခ်င္ေသာ္လည္း မေမးလိုက္ရဘဲ ၿငိမ္၍ ေနလိုက္ရေသာ အျဖစ္မ်ားလည္း အမွန္ပင္ ရွိပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက စာေမးပြဲစစ္ေဆးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေငြမကုန္ဘဲ စာေမးပြဲစစ္နည္းဟူ၍ ကမၻာမွာမရွိပါ။ စာေမးပြဲတို႔သည္ ေမးခြန္း ၊ အေျဖလႊာ  အစရွိသည္တို႕အတြက္ အတိုင္းတာတစ္ခုအထိ ကုန္က်မည္သာျဖစ္ပါတယ္။ အလကားစစ္ေသာ စာေမးပြဲသည္ အလကားစာေမးပြဲသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဤေနရာတြင္ ယခုေခတ္ေက်ာင္းမ်ား၏ စာေမးပြဲစစ္နည္းမ်ားကို အက်ဥ္းတင္ျပလိုပါတယ္။ တစ္လတစ္ခါစစ္ေသာ Chapter End Test ဟုေခၚေသာ အခန္းဆံုးစစ္ေဆးျခင္းစာေမးပြဲမ်ား၊ ပထမႏွစ္၀က္ဆံုး စာေမးပြဲ၊ ဒုတိယႏွစ္၀က္ဆံုးစာေမးပြဲ ဟူ၍ အႀကိမ္မ်ားစြာ စစ္ရပါတယ္။

အတန္းငယ္မ်ားမွာ ေမးခြန္းကို ေက်ာက္သင္ပုန္းတြင္ေရး၍  ေျဖခိုင္းလွ်င္ရႏိုင္ေသာ္လည္း အတန္းႀကီးလွ်င္မရပါ။ ေနာက္ၿပီး Chapter End Test က စာအုပ္ထားရပါတယ္။ တစ္ဘာသာလွ်င္ တစ္အုပ္ ထားရပါသည္။ ထိုစာအုပ္မ်ားကိုလည္း ေက်ာင္းစစ္ေဆးေရးမ်ားက စစ္လို႔ ပံုစံတူထားရပါတယ္။ ပံုစံတူေစရန္ ေက်ာင္းက၀ယ္ၿပီး ေရာင္းလွ်င္လည္း အတိုင္ခံရပါတယ္။

ေက်ာင္းက ပံုစံသတ္မွတ္ၿပီး ဒီပံုစာအုပ္ေတြ ကိုယ့္ဖာသာ၀ယ္ခဲ့ၾကေဟ့ ဆိုၿပီး မွာလိုက္လွ်င္လည္း ပံုစံမ်ိဳးစံု၀ယ္လာပါတယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးဘ၀ ခက္လွပါတယ္။ ေက်ာင္းသား ၁၃၀၀ ခန္႔ ရွိေသာေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ႕႕ စာေမးပြဲတစ္ႀကိမ္ျဖစ္ရန္ အနည္းဆံုး ၂ သိန္းခန္႔ ကုန္ပါတယ္။ လစဥ္စစ္ရေသာစာေမးပြဲမ်ားႏွင့္ စာေမးပြဲႀကီး ၂ ႀကိမ္အတြက္ တစ္ႏွစ္ ၅သိန္းခန္႔ အနည္းဆံုးကုန္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ေက်ာင္းသားစံုညီပြဲ တစ္ခါလုပ္ရင္ ဆုေပးတာနဲ႕ဘာနဲ႔ဆို ျမန္မာေငြ ၁၀ သိန္းေလာက္ မကုန္ရင္ စံုညီပြဲမျဖစ္ပါ မစံုမညီပြဲေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါမယ္။ အတန္း ၁၁ တန္းအတြက္ တစ္တန္းကို ပ ဒု တ ၊ နဲ႕ ၃၃ ေယာက္၊ ေနာက္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြမွာ စာစီစာကံုးတို႕ ကဗ်ာတို႔ ဆိုကေရးတီးတို႔၊ အားကစားတို႔ စတဲ့ပြဲေတြမွာ ထူးခြ်န္တဲ့ကေလးေတြ စုေပါင္းလိုက္ရင္ ၅၀ ေလာက္ဆုေပးရပါတယ္။

ေနာက္ဆရာဆရာမမ်ားကို ခြင့္မယူ ဆုတို႕ ၊ ဘာသာရပ္သင္ထူးခၽြန္ဆုတို႔၊ အစရွိသျဖင့္ ၁၀ ဦးေလာက္ေပး စုစုေပါင္း လူ ၆၀ ေလာက္ကိုဆုေပး၊ ေနာက္အခမ္းအနားလုပ္ ဖိတ္ၾကားသူေတြကိုဧည့္ခံ၊ ေက်ာင္းကပြဲအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ေတြ၊ အသံပိုင္းဆိုင္ရာ စက္ငွားတာေတြ ေပါင္းရင္ ၁၀သိန္းဆိုတာ ခပ္မြဲမြဲေက်ာင္းမွာကုန္တာပါ။

ေနာက္ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ စာစီစာကုံုးေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ၿပိဳင္တာ၊ ေနာက္အားကစားေတြ ၿပိဳင္တာ ၊ ေနာက္ ဆိုကေရးတီး ၿပိဳင္တာေတြဟာ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားက ထူးခြ်န္ရင္ထူးခြ်န္သေလာက္ ပိုက္ဆံကုန္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက တိုင္းအဆင့္ထိပါရင္ တိုင္းကို ေက်ာင္းသားေတြရယ္၊ အုပ္ထိန္းသူမိဘေတြရယ္၊ ႀကီးၾကပ္သူဆရာေတြရယ္ တၿပံဳတမႀကီးကို ေက်ာင္းကေနစရိတ္ခံၿပီး လႊတ္ရတာပါ သိန္းခ်ီကုန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္မ်ား ထပ္ပါသြားလို႔ကေတာ့ ေသၿပီဆရာ ဆိုတာလို ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးေတြဟာ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားဒဏ္ ကိုယ္သာခံ ဆိုတာလိုျဖစ္ေနေတာ့၊ ႏိုင္ငံအတြက္ ထူးခြ်န္သူေတြ ေမြးထုတ္ေပးရမယ့္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေတြဟာ ကိုယ့္ေက်ာင္းသား ထူးခၽြန္မွာကို ေၾကာက္ေနရတဲ့ဘ၀ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေျပာရင္ကုန္မွာမဟုတ္လို႕ ဒီေလာက္နဲ႕နိဂံုးခ်ဳပ္ပါမယ္။ အထက္ကတင္ျပခဲ့တဲ့ က႑အသီးသီးမွာ ကုန္က်တာေတြကို ေပါင္းလိုက္ရင္ ေက်ာင္းသား ၁၃၀၀ ေလာက္ရွိတဲ့ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဟာ အနည္းဆံုး ျမန္မာေငြ သိန္း ၆၀ ေလာက္ကုန္မွ ရပ္တည္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီထက္ပိုဖို႔ပဲ ရွိပါတယ္၊ လိုဖို႔ မရွိပါဘူး။ အဲဒီေက်ာင္းကို အစိုးရက တရာ၀င္ခြင့္ျပဳလို႔ ရတဲ့ေကာက္ခံေငြ စုစုေပါင္းဟာ တစ္ႏွစ္စာ ၄သိန္း ၆ ေသာင္းပဲ ရွိပါတယ္။ ကဲ စာဖတ္သူတို႕သာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးေနရမွာဆို ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ။

ေက်ာင္းသား ၁၃၀၀ ၊ ဆရာဆရာမ ၁၀၀ ၊ စာသင္ခန္း ၄၀ ရွိတဲ့ ပညာေရးယႏၱယားႀကီးကို ေမာင္းႏွင္ဖို႔အတြက္ တစ္ႏွစ္ကို ၄သိန္း ၆ ေသာင္းပဲေပးမယ္၊ အေမရိကန္ေဒၚလာနဲ႕တြက္မယ္ဆိုရင္ ေဒၚလာ ၅၅၀ ပဲေပးမယ္၊ မင္းပိုက္ဆံ လံုး၀ထပ္မေကာက္နဲ႔ေတာ့ ဒါနဲ႔ ရေအာင္လုပ္၊ ေကာက္ရင္အေရးယူမယ္ဆိုတာ တရားမွ်တပါရဲ႕လား မိတ္ေဆြတို႔။ မိတ္ေဆြတို႔ သားသမီးေတြ ပညာသင္ဖို႔အတြက္ ဆရာႀကီးေတြဟာ ႏိုင္ငံေတာ္မူ၀ါဒနဲ႔လည္း မဆန္႔က်င္ေအာင္ ကေလးေတြလည္း ပညာေရးအဆင္ေျပေအာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကိဳးပမ္းခဲ႕ၾကတယ္။ ေစတနာရွင္ျပည္သူေတြရဲ႕ အလွဴေငြေလးေတြကို မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႕အလွဴခံၿပီး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့ၾကတယ္ေလ..။

ဒီဆရာႀကီးေတြ ဆရာမႀကီးေတြကို ပိုက္ဆံပိုေကာက္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး တိုင္လားေတာလားလုပ္ရက္ၾကပါသလားခင္ဗ်ာ။ ငါတို႔အမိန္႔အတိုင္း မလိုက္နာရင္ အေရးယူလိုက္မဟဲ႕ ဆိုတဲ့သူေတြကေရာ အေရးယူရက္ပါသလား ခင္ဗ်ာ..။ မီဒီယာေတြကေရာ.. အစိုးရကပိုက္ဆံမေကာက္နဲ႔ အမိန္႕ထုတ္ထားၿပီ ေကာက္တဲ့ေက်ာင္းအုပ္ေတာ့ မီဒီယာကေန ေဆာ္ထည့္လိုက္ဦးမဟဲ့လို႕ ဆိုရင္ မွန္ပါ့မလားဗ်ာ။

ပုထုဇဥ္ဘာ၀ အကတိလိုက္စားသူအခ်ိဳ႕ေတာ့ ရွိေကာင္းရွိမွာေပါ့ဗ်ာ၊ အမ်ားစုက ဒီလိုမဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာစိတ္ဆိုတာ ဆရာျဖစ္ဖူးမွ သိတာပါ။ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေဖါက္လႊဲေဖါက္ျပန္ မရွိပါဘူး ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ ယံုပါတယ္။

ဒီေဆာင္းပါးေလးနဲ႕ အနႏၱဂိုဏ္း၀င္ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတြကို ရိုေသစြာကန္ေတာ့ပါတယ္ ဆရာတို႕ဘ၀ ေတာက္ပၾကပါေစ..။

ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%81%e1%80%81%e1%80%b6%e1%80%95%e1%80%8a%e1%80%ac-%e1%80%b1%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%af%e1%80%95%e1%80%b9%e1%82%80%e1%80%80/feed/ 0
အက်င့္ေတြအရင္ျပင္ပါမွ စနစ္ဟာလွပမယ္ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%bc%e1%80%a1%e1%80%9b%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%95%e1%80%ab%e1%80%99%e1%80%bd-%e1%80%85/ http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%bc%e1%80%a1%e1%80%9b%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%95%e1%80%ab%e1%80%99%e1%80%bd-%e1%80%85/#respond Sun, 07 Jun 2015 04:06:05 +0000 http://www.burmesehearts.com/?p=9032

ယခုေခတ္မွာ နာမည္ႀကီးခ်င္လွ်င္ အစိုးရရဲ႕စနစ္ကို ထိထိမိမိ (တခါတရံ လိုတာထက္ပိုၿပီး) သေရာ္စာေတြေရးမယ္ ၊ ျပက္လံုးေတြထုတ္မယ္ဆိုရင္ လူႀကိဳက္မ်ားဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားလာၿပီ။ ေစတနာနဲ႔ ေထာက္ျပေျပာဆိုသလိုလို သေရာ္စာေတြကို ဆက္တိုက္ေရးသား ၊ ဆက္တိုက္ျပက္လံုးေတြထုတ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေရးတာကို ႀကိဳက္တဲ့သူ ၊ ေဝမွ်တဲ့သူ မ်ားသထက္မ်ားလာၿပီး ကိုယ္ဟာ လူသိမ်ားတဲ့ (Celebrity) တစ္ဦးအျဖစ္ အလိုလိုေနရင္း ျဖစ္လာေတာ့တယ္။

အစိုးရကို သေရာ္ေန႐ံု ၊ ခၽြတ္ေခ်ာ္ေနတဲ့ စနစ္ႀကီးကို သေရာ္ေန႐ံုနဲ႔ၿပီးမလား။ ဒီလိုသေရာ္ေန႐ံုနဲ႔ စနစ္ႀကီးဟာ ဘြားကနဲလွပသြားႏိုင္မလား။ အေတာ္အသင့္ ေျပာင္းလဲေကာင္း ေျပာင္းလဲႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ အက်င့္ေတြ မျပင္သေရြ႕ေတာ့ စနစ္ဘယ္ေလာက္ျပင္ျပင္ ထိထိမိမိ အရာေရာက္ဖို႔ ခဲယဥ္းေနပါတယ္။

ဒါကိုျမင္ေအာင္ ဥပမာျပရရင္ …. အမႈိက္ပံုးေတြမထားတဲ့ စည္ပင္ကို သေရာ္မယ္။ သေရာ္လြန္းလို႔ အမႈိက္ပံုးေတြ ကမာၻ႕သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္မႈ စံႏႈန္းအတိုင္း ထားေပးတယ္ဆိုပါေတာ့။ ေတြ႔ရာ ပ်စ္ခနဲ႔ ကြမ္းတံေတြးေထြးတတ္သူေတြ ၊ တိုက္ေတြေပၚက အမႈိက္ပစ္ခ်သူေတြ ၊ အမႈိက္ဆို လက္ထဲမွာေတာင္ မကိုင္ေတာ့ဘဲ ေနရာမေရြး ပစ္လိုက္သူေတြ ရွိေနသေရြ႕ ၊ ဒီလူေတြ အက်င့္မျပင္သေရြ႕ ဒီၿမိဳ႕ ၊ ဒီရြာဟာ မသန္႔ရွင္းႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ လူေတြရဲ႕အက်င့္ကို အရင္ျပင္ရမွာပါ။

ကၽြန္မတို႔ဟာ စနစ္ကိုရမယ္ရွာၿပီး အက်င့္ကို မျပင္ခ်င္ၾကသူေတြဆို မွားသလား။ ကေလးသူငယ္ေတြကို လံုေလာက္တဲ့ ေထာက္ပံ့မႈ နဲ႔ ကေလးသူငယ္ အခြင့္အေရး မေပးထားတဲ့စနစ္ကို ရမယ္ရွာၿပီး ကေလးအလုပ္သမားမ်ားေနတာကို သေရာ္ေနမယ့္အစား ကေလးကို စနစ္တက် ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရမယ့္ မိဘေတြရဲ႕တာဝန္ကို အရြယ္ေရာက္သူတိုင္း သိရွိေအာင္ အသိပညာေပးၾကမယ္ဆိုရင္ တႁပြတ္ႁပြတ္ေမြးေနတဲ့လူေတြ အေတာ္အသင့္ေတာ့ နည္းသြားမွာပဲ။ ဒီလိုနည္းသြားတဲ့အခါ မေကၽြးေမြး ၊ မျပဳစု ၊ မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ဘဲ လူျဖစ္႐ံုေမြးလိုက္တဲ့ မိဘအေရအတြက္ နည္းသြားမွာျဖစ္သလို ၊ ကေလးဖ်က္ခ်တဲ့ အေရအတြက္လည္း နည္းသြားမွာ ျဖစ္တယ္။

အစိုးရကလည္း ကေလးေမြးဖြားတဲ့ မိဘတိုင္း ကေလးကို မထိုးမျဖစ္ ထိုးေပးရမယ့္ ကာကြယ္ေဆးေတြ ထိုးေပးဖို႔ ၊ ပညာေတြသင္ေပးဖို႔ ကန္႔သတ္တဲ့ဥပေဒ ထုတ္ရမယ္။ မလိုက္နာတဲ့မိဘေတြကို အေရးယူမယ့္ဥပေဒေတြ ထုတ္မယ္။ အစိုးရကိုယ္တိုင္ကလည္း ကေလးငယ္ေတြကို မျဖစ္မေနထိုးရမယ့္ ကာကြယ္ေဆးေတြ အလကားထိုးေပးဖို႔ (လုပ္ေပးသင့္သေလာက္ လုပ္ေပးေနပါၿပီ) ၊ အတန္းပညာေတြေပးဖို႔ (အခုလုပ္ေပးေနပါၿပီ) လိုအပ္ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ ဒါကိုဦးစားေပးေျပာေနရသလဲဆိုေတာ့ မိဘတာဝန္ဆိုတာ ေမြးဖြား႐ံုနဲ႔မၿပီးဘဲ သားသမီးကို သူ႔ေျခေထာက္ေပၚ သူရပ္တည္ႏိုင္တဲ့အထိ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ပညာေပးသြားဖို႔ မိဘတိုင္းမွာ တာဝန္ရွိတယ္။ ေမြးဖြားေပးလိုက္႐ံုနဲ႔ မိဘတာဝန္ ေက်သြားၿပီလို႔ယူဆၿပီး မေကၽြးေမြး ၊ မျပဳစု ၊ ပညာမသင္ေပးႏိုင္ဘဲ ေမြးဖြားတဲ့မိဘဦးေရ မ်ားလာေလ လမ္းေပၚေရာက္တဲ့ ကေလးဦးေရမ်ားလာမယ္။ ဒီကေလးေတြဟာ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ႀကီးထြားလာၾကမွာျဖစ္တယ္။ သူတို႔လမ္းေပၚမွာ ဘာအတတ္ပညာေတြရမလဲ ၊ ဘာေတြ သင္ယူၿပီး ဘဝကို ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္မလဲ။ ျဖစ္သလိုႀကီးျပင္းလာရတဲ့ကေလးဟာ ဘဝကို ျဖစ္သလိုေရွ႕ဆက္သြားဖို႔ မ်ားေနတယ္။

အတန္းပညာမဲ့တဲ့ ကေလးေတြမ်ားမယ္ ။ အသိပညာမဲ့တဲ့ကေလးေတြမ်ားမယ္။ စဥ္းစားေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းကို မသိတဲ့ ကေလးေတြမ်ားမယ္။ ေလလြင့္ကေလးေတြမ်ားမယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕အနာဂါတ္ကို ဒီကေလးေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ရမွာဆိုရင္မွားသလား။ သူတို႔ေတြဟာ တေန႔တခ်ိန္မွာ လူငယ္ ၊ လူႀကီးေတြျဖစ္လာမွာေလ။ သူတို႔ငယ္ငယ္က ဘာေတြသင္ယူခဲ့တယ္ဆိုတာကို သူတို႔ဟာ အနာဂါတ္မွာ အသံုးခ်ေတာ့မွာ။ ဒီေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂါတ္ဟာ ကေလးေတြအေပၚမွာ အမ်ားႀကီး မီတည္ေနပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ အခုလက္ရွိ လူငယ္ ၊ လူႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ သူေတြအေပၚမွာလည္း မီတည္ေနတယ္။ သူတို႔ဟာ သူတို႔ကေလးရဲ႕အနာဂါတ္ကို ဘာေတြေမွ်ာ္မွန္းထားတယ္ဆိုတာထက္ ဘယ္လိုသြန္သင္ဆံုးမတယ္ ၊ ဘာေတြ ျဖည့္ဆည္းေပးတယ္ဆိုတဲ့အေပၚမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂါတ္ဟာ မီေနပါတယ္။

ကေလးေတြဟာ ေက်ာင္းေနအရြယ္မတိုင္မီသာ လူႀကီးမိဘေတြနဲ႔ အမ်ားအားျဖင့္ အိမ္မွာရွိတာ။ ေက်ာင္းေနအရြယ္ေရာက္တာနဲ႔ ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴရွင္မွာ အခ်ိန္ကုန္ၾကရတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴရွင္ေတြက ကေလးေတြကို အတန္းပညာေတြအျပင္ ဘယ္လို အသိပညာေတြ ၊ အတတ္ပညာေတြေပးႏိုင္တယ္ဆိုတာလည္း ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂါတ္ကို အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျပဳေနတယ္။

ျပည္သူေတြရဲ႕ ဆႏၵကို မေလးစား ၊ မျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ အစိုးရကို သေရာ္ေနတာေတြေလ်ာ့ၿပီး လက္ေတြ႔မွာ မိမိရင္ေငြ႔ခိုလံႈေနရတဲ့ သားသမီးေတြရဲ႕ ဆႏၵကိုေလးစားမယ္ ၊ သူတို႔ရဲ႕စကားေတြကို နားေထာင္ေပးမယ္ ၊ တတ္ႏိုင္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးၾကရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလား။

အမႈိက္ပံုးလံုေလာက္စြာ မထားႏိုင္တဲ့ အစိုးရရဲ႕ အမႈိက္သိမ္းစနစ္ကို သေရာ္ေနမယ့္အစား ေက်ာင္းမွာေရာ ၊ ႐ံုးမွာေရာ ၊ အိမ္မွာေရာ အမႈိက္ကို ေတြ႔ကရာမပစ္ဘဲ ေနာက္ဆံုး ကိုယ့္အိတ္ထဲမွာ အိတ္ကေလး ၊ ဗူးကေလးတစ္ခုနဲ႔ စုထားၿပီး အိမ္ေရာက္မွ အမႈိက္ပံုထဲ စနစ္တက် ပစ္တတ္တဲ့အက်င့္ကို ကိုယ္တိုင္လည္း ေလ့က်င့္မယ္ ၊ ကိုယ့္သားသမီးေတြ ကိုလည္း ေလ့က်င့္ေပးမယ္ဆိုရင္ တိုက္လမ္းၾကားေတြမွာ အမႈိက္ေတြပံုေနတာ ၊ လမ္းေတြမွာ အမႈိက္ေတြ ပြေနတာ နည္းသထက္နည္းသြားမွာျဖစ္တယ္။

ကေလးေတြကို စာရိတၱပိုင္းဆိုင္ရာ သင္ၾကားပို႔ခ်တဲ့ ေက်ာင္းကဆရာမေတြကိုယ္တိုင္လည္း သူတို႔သင္ၾကားတဲ့အတိုင္း စံျပလိုက္နာမယ္ဆိုရင္ မေကာင္းဘူးလား။

မုန္႔စားခ်ိန္မတိုင္ခင္ ဗိုက္ဆာလို႔ မုန္႔ခိုးစားတဲ့ ေက်ာင္းသားကို ဒဏ္ေပးၿပီး ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အတန္းရဲ႕ေနာက္ ဆရာမေတြထိုင္တဲ့စားပြဲမွာ အုပ္စုဖြဲ႔ စားေသာက္ေနတာမ်ိဳး လုပ္ေနမယ္ဆို ကိုယ္ထုတ္တဲ့စည္းကမ္း ကိုယ္မလိုက္နာတာ ကေလးမွမဟုတ္ဘူး ။ အစိုးရမွမဟုတ္ဘူး။ လူႀကီးမိဘတိုင္းလိုလိုက ဒီအက်င့္ေတြစြဲေနတာလို႔ လက္ခံရမွာျဖစ္ပါတယ္။

အစိုးရဆီက ကိုယ္ဘာေတြလိုခ်င္လဲ ဒါေတြကို မိမိတို႔ရဲ႕ သားသမီးေတြ ၊ တပည့္ေတြ ၊ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် သြန္သင္ျပသ ျဖည့္ဆည္းေပးမယ္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုယ္သင္ျပတဲ့အတိုင္း တေသြမသိမ္းလိုက္နာမယ္ဆိုရင္ ၊ ဒီအေလ့အက်င့္ ျဖစ္တည္သြားမယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ကၽြန္မတို႔ေမွ်ာ္မွန္းတဲ့ အနာဂါတ္ဟာ ႐ုပ္လံုးေပၚလာမွာျဖစ္တယ္။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီလိုေကာင္းမြန္တဲ့ အက်င့္ေတြနဲ႔ အသားက်သြားတဲ့ ကေလးေတြ ၊ လူငယ္လူရြယ္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ သားသမီးကို ဒီလိုအက်င့္ေကာင္းေတြ သင္ျပလိုက္နာေစမယ္။ ဒီလူေတြႀကီးလာတဲ့အခါ ေရာက္ရွိတဲ့ ေနရာဌာနအသီးသီးမွာ ဒီအက်င့္စာရိတၱေတြကို က်င့္သံုးမယ္။ အဲဒီအေလ့အက်င့္ရွိသူေတြက စနစ္ ၊ ဥပေဒေတြကို ျပဌာန္းတဲ့အခါမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးရဲ႕ အနာဂါတ္ ပိုမိုလွပလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ စနစ္လွပဖို႔ကို ယေန႔လူငယ္ ၊ လူႀကီးေတြက အက်င့္ေတြ အရင္ျပင္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ယခုအစိုးရအဖြဲ႔မွာ ဌာနဆိုင္ရာအသီးသီးမွာ ေက်ာင္းမွာ ၊ ႐ံုးမွာ လည္သလိုလုပ္စားသူေတြမ်ားေနတာ ၊ ခိုးဝွက္စားသူေတြ ၊ ေတာင္းစားသူေတြမ်ားေနတာဟာ ၎တို႔ကို သြန္သင္ဆံုးမခဲ့တဲ့ မိဘေတြ ၊ ဆရာသမားေတြ ၊ လူႀကီးသူမေတြက ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ ဒီလိုသြန္သင္ လုပ္ကိုင္ျပသခဲ့လို႔ပါ။

ဒါကိုအလိုမရွိဘူးဆိုရင္ ကိုယ္အလိုရွိတဲ့ပံုစံကို ကိုယ္တိုင္က စတင္က်င့္သံုး ေျပာင္းလဲရမွာျဖစ္သလို ကိုယ့္ရဲ႕သားသမီးေတြကို ၊ တပည့္ေတြကို သြန္သင္ဆံုးမၿပီး နည္းလမ္းျပသရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ငါေျပာသလိုလုပ္ ၊ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔ေတာ့ မလုပ္နဲ႔ေလ။ ဒါဆို ကိုယ္မႀကိဳက္ဘူးဆိုတဲ့ အစိုးရအက်င့္စ႐ိုက္ကို ကိုယ္တိုင္ က်င့္သံုးေနသူျဖစ္သြားမယ္။

အစိုးရက တႏိုင္ငံလံုးကို အုပ္ခ်ဳပ္တာျဖစ္ၿပီး မိဘက သားသမီးကိုအုပ္ခ်ဳပ္တာ ၊ ဆရာက တပည့္ေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္တာျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စ႐ိုက္လကၡဏာ ၊ က်င့္သံုးမႈေတြကို ကိုယ္တိုင္က စံနမူနာအေနနဲ႔ အရင္စလုပ္ျပၿပီး ဒီလိုလုပ္ၾကလို႔ သြန္သင္ျပသလိုက္တာဟာ ယခုနဲ႔ ေနာင္မွာ ေကာင္းဖို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မဟာ စာဖတ္ဝါသနာပါသူမို႔ စကားပံုေတြကိုလည္း ေလ့လာတဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ စကားပံုေတြက စကားလံုးနည္းၿပီး ေတြးရင္ေတြးသေလာက္ ၊ သံုးတတ္ရင္သံုးတတ္သေလာက္ ဘဝတသက္တာမွာ အေရးပါလွပါတယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲစြဲၿမဲထားတဲ့ စကားပံုတစ္ခုကို အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ေဝမွ်လိုက္မယ္ေနာ္။

Give a man a fish and you feed him for a day;

teach a man to fish and you feed him for a lifetime.

စကားပံုရဲ႕ဆိုလိုရင္းက

“လူတစ္ဦးကို တေန႔ငါးတစ္ေကာင္ေပးတာဟာ သူ႔ကို တေန႔စာ သင္ေကၽြးေမြးလိုက္တာပါ။ သူ႔ကို ဘယ္လိုငါးမွ်ားရမယ္လို႔ သင္ေပးလိုက္တာဟာ သင္ကသူ႔ကို တသက္စာ ေကၽြးေမြးလိုက္ျခင္းပါပဲ။”

ဒါဟာ တေန႔စာ စားေသာက္ဖို႔ လွဴဒါန္းေကၽြးေမြးလိုက္တာထက္ တသက္စာအတြက္ သူ႔တို႔ကို အတတ္ပညာတစ္ခုခု သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးလိုက္ပါလို႔ တိုက္တြန္းထားတာပါ။

၁၉၉၆ ခုႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္မရင္ထဲစြဲေအာင္ ဖတ္မွတ္သားဖူးတဲ့ စကားပံုေလးတစ္ခုမွာေတာ့ မိဘ ၊ သားသမီး အသိပညာေပးထားတဲ့ စကားပံုေလးပါ။ မူရင္းအဂၤလိပ္လို ေရးသားထားတာကို အခ်ိန္ၾကာလာလို႔ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ဆိုလိုရင္းကေတာ့

“သားသမီးကို ငါးကင္ေကၽြးလိုက္တာက တနပ္စာပဲျဖစ္တယ္။ ငါးမွ်ားသင္ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ တသက္စာျဖစ္တယ္” တဲ့။

ဒီစကားပံုေလးကို ပိုၿပီးနက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း ေတြးၾကည့္ရင္ မိဘေတြအတြက္ ၊ သားသမီးေတြအတြက္ တသက္စာ အေထာက္အကူျပဳပါတယ္။

မိဘေတြဟာ သားသမီးေတြကို သူ႔အႀကိဳက္ ငါးကင္ေကၽြးလိုက္တာဟာ တနပ္စာပဲျဖစ္တယ္။ ငါးမွ်ားတဲ့အတတ္ သင္ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ ဖမ္းလို႔ရရွိလာတဲ့ငါးကို ကင္စားမလား ၊ ေပါင္းစားမလား ၊ ခ်က္စားမလား ၊ ေႀကာ္စားမလား သူ႔အႀကိဳက္ သူေန႔စဥ္ေျပာင္းစားလို႔ရတယ္။

ဒါဟာ မိဘနဲ႔ သားသမီးမွမဟုတ္ဘူး။ အစိုးရအဖြဲ႔ဝင္ေတြ ၊ ပုဂၢလိကအဖြဲ႔အစည္းေတြ ၊ တသီးပုဂၢလကုသိုလ္ျပဳေတြအတြက္လည္းျဖစ္တယ္။ တကယ္တိုးတက္ေစခ်င္ရင္ သူတို႔ေတြရဲ႕ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းမႈ ၊ အတတ္ပညာေတြ ၊ အသိပညာေတြ တိုးတက္ဖို႔ လမ္းေၾကာင္းဖြင့္ ျမႇင့္တင္ေပးရမွာျဖစ္တယ္။

ငါးျမႇားသင္ေပးခိုင္းရမလား ။ သူ႔အသက္သတ္တဲ့အလုပ္လို႔ အေတြးမေခါင္နဲ႔ဦးေနာ္။ စကားပံုဟာ ခိုင္းႏႈိင္းျခင္းျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္သားသမီးကို ကိုယ္က သူ႔တသက္တာ အရာရာလိုက္လုပ္မေပးႏိုင္ဘူးေလ။ သူ႔လက္သူ႔ေျခ သူ႔စိတ္ႀကိဳက္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ေအာင္ သင္ေပးရမွာျဖစ္တယ္။ သူ႔တသက္တာ ကိုယ္လုပ္ကိုင္ မေကၽြးေမြးႏိုင္ဘူးေလ။ ကိုယ္မ်က္ကြယ္ျပဳသြားရင္ သူ႔ေျခေထာက္ေပၚ သူရပ္တည္သြားႏိုင္တဲ့ အတတ္ပညာမ်ိဳး သင္ေပးဖို႔လိုတယ္။

တသက္တာ လူေလးစား ရမယ့္ အသိပညာမ်ိဳး ၊ အက်င့္စ႐ိုက္မ်ိဳး သင္ေပးဖို႔လိုတယ္လို႔ ဆိုလိုတယ္။ သူ႔တသက္လံုး ကိုယ္က လိုက္မသြန္သင္ ၊ မဆံုးမ ၊ မျပသႏိုင္တဲ့အတြက္ သူ႔ေခါင္းထဲစြဲသြားေအာင္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးဖို႔လိုတယ္။ တကယ္ဆို ကိုယ္တိုင္ကစၿပီး စံနမူနာအျဖစ္ ေလ့က်င့္သင္ျပေပးဖို႔လိုတယ္။ ဒါဟာ မိဘမွမဟုတ္ဘူး။ ဆရာသမားေတြလည္း ဒီအတိုင္းပဲ တပည့္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ စံနမူနာအျဖစ္လုပ္ျပၿပီး ေလ့က်င့္သင္ၾကားျပသရမွာျဖစ္တယ္။

နိဂံုးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လုိခ်င္တဲ့အနာဂါတ္ကို ကၽြန္မတို႔က စတင္ပံုေဖာ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သေရာ္ေန႐ံု ၊ ခၽြတ္ေခ်ာ္တာကို လက္ညႈိးထိုး ဟာသလုပ္ေန႐ံုနဲ႔ မၿပီးသြားဘူး။ ကိုယ္တိုင္ ႏိုင္ရာ ၊ ဆိုင္ရာကေန စတင္ေျပာင္းလဲက်င့္သံုးရမွာျဖစ္တယ္။ အက်င့္ေတြကို အရင္ျပင္မွ စနစ္ဆိုတာ ပိုအသက္ဝင္လာမယ္။ တကယ္ဆို အက်င့္ေကာ ၊ စနစ္ေကာ တၿပိဳင္နက္ျပင္ႏိုင္ရင္ တိုးတက္မႈက ပိုထိေရာက္မွာျဖစ္တယ္။ စနစ္ေတြျပင္ၿပီး အက်င့္ေတြ မျပင္ရင္လည္း ခရီးမေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ စနစ္ျပင္ခ်င္တဲ့သူေတြအားလံုးက အက်င့္ေတြကို အရင္ျပင္ပါလို႔ …..

ပံုရိပ္ (Burmesehearts.com)

]]>
http://www.burmesehearts.com/%e1%80%a1%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%bc%e1%80%a1%e1%80%9b%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%95%e1%80%ab%e1%80%99%e1%80%bd-%e1%80%85/feed/ 0